ลูกทวงหนี้

เหน่งเม้ง

       ในสมัยราชวงศ์ชิง มีข้าราชการฝ่ายราชพิธีนายหนึ่ง นามว่าก๊ะจูเหลียงได้เล่าเรื่องนิทานเรื่องหนึ่งที่เกี่ยวกับกฎแห่งกรรมที่ชาติก่อนเป็นหนี้ชาตินี้ทวงหนี้ เพื่อเป็นการตักเตือนชาวโลกอย่าได้คิดเอาสบายโลภมาก หลอกลวงเงินทองของคนอื่น หรือล้มแชร์ หรือคดโกงประชาชน โกงชาติ และหลบหนีไปอยู่นอกมิฉะนั้นแล้วชาติหน้าก็ต้องชดใช้คืนทุกบาททุกสตางค์

           ที่เมืองฉานอัน มีเศรษฐีคนหนึ่ง มีนามว่า เที้ยยิงซัว เงินทองมาก เงินที่ได้มาก็ได้จากการซื้อขายที่ดินในสมัยยังเป็นหนุ่มหลอกลวงเงินของเพื่อนจนร่ำรวย แต่ว่าฟ้ามีตา เขาไม่มีลูกเลยจนกระทั่งเข้าวัยแก่จึงได้ลูกชายคนหนึ่ง เรียกว่าอาบุ้น ลูกคนนี้เกิดมาท่าทางฉลาด หน้าตาก็ดี เขาเรียนรู้ได้เร็ว เรียนโคลงกลอนเป็นตั้งแต่เด็ก นายเที้ยยิ้งซัวรักลูกชายยิ่งกว่าหัวแก้วหัวแหวนแต่พออายุย่างเข้า 12 ปี ก็เริ่มเจ็บป่วย แม้จะพาไปรักษาที่ไหนๆ ใช้จ่ายเงินทองไปก็มากก็รักษาไม่หายขาด พอเขาโตเป็นหนุ่มงานการไม่ทำ แต่ละวันเอาแต่เที่ยวเล่นตีไก่   แข่งหมา เพราะฉะนั้น ทรัพย์ที่นายเที้ยยิ้งซัวถูกผลาญไปเกือบจะหมดตัว นายเที้ยยิ้งซัวโกรธมาก มีอยู่วันหนึ่ง เขาพาลูกชายมาที่หน้าศาลบรรพชนแล้วทุบตีอาบุ้น แต่อาบุ้นก็พูดสำเนียงของคนซัวต้งว่า “ข้าไม่ใช่ลูกของเจ้า ข้าคือเป่งอี้ชาวซัวตัง” ชาติก่อนข้าเป็นเพื่อนกับเจ้าทำมาค้าขาย ถูกเจ้าหลอกเอาเงินไปไม่น้อย ทั้งยังถูกเจ้าให้ค้ำประกันเงินกู้อีกด้วย เพราะฉะนั้น หนี้ก้อนนี้ตกประมาณหนึ่งหมื่นตำลึง ชาตินี้มาเกิดเป็นลูกของเจ้าชั่วคราว เพื่อมาทวงหนี้ก้อนนี้ ตอนนี้ข้าทวงมาได้เก้าพันเก้าร้อยยี่สิบตำลึงแล้ว เกือบจะครบแล้ว เจ้ายังคิดว่าข้าเป็นลูกของเจ้าอยู่หรือ คิดผิดแล้ว!  เมื่อวานข้าคำนวณดู เจ้ายังเป็นหนี้ข้าอยู่อีก 80 ตำลึง วันนี้เป็นวันครบกำหนดทวงหนี้ จะต้องทวงให้ครบ 80 ตำลึง ขาดไม่ได้แม้แต่แดงเดียว พูดจบอาบุ้นก็ค้นหาตามเสื้อผ้า ก็ยังหาไม่พบว่ามีสิ่งของที่มีค่าถึง แต่เห็นบนศีรษะของภรรยาเที้ยยิ้งซัว มีปิ่นมุกปักอยู่จึงแย้งเอามา แล้วพูดว่า “ปิ่นนี้มีค่าประมาณ 80 ตำลึง” ขณะที่แย้งมาแล้วปิ่นตกอยู่ที่พื้น เขาใช้ขาเหยียบเต็มแรง ทำให้มันแตกละเอียด พอเห็นเช่นนี้ อาบุ้นก็ตะโกนเสียงลั่นแล้วก็ตายไป ไม่นานนายยิ้งซัวก็ดวงตกสุดๆ จนไม่เหลืออะไรเลยไม่มีลูกหลานหกล้มก็ตายไป

นิทานกรรมตอบสนองเรื่องนี้ ชาตินี้หลอกลวงเงินทองเขาชาติหน้าต้องใช้หนี้เขาหมดแม้สตางค์แดงเดียว ปัจจุบันเศรษฐกิจตกต่ำ หวังว่าเรื่องนี้จะเป็นอุทาหรณ์อย่างดี อย่าได้โลภทรัพย์ของผู้อื่นเลย มิฉะนั้นแล้วทำเองรับเอง เสียใจก็สายไปแล้ว