นำบทข้อสิบ
ถึงเวลา เมืองเมฆา เปิดทางใหญ่
สอบรัตนตรัย ใช่พุทธบุตร จึงให้ผ่าน
แปดพระวัชรฯ* น่าเกรงขาม เฝ้ายืนยาม
จะสอบถาม ตอบ รหัส* ผิด ส่งโลกันตร์
“แปดวัชร” คือ พระวัชรเทพเจ้าแปดพระองค์
“รหัส” คือ รหัสคาถาห้าคำทื่เบื้องบนได้โปรดถ่ายทอดให้รับ
วิถีอนุตตรธรรมให้ผ่านทางไปสู่นิพพานเป็นการเฉพาะ
ข้อสิบ
- เตือนลูกทั้งหมด จุดหมายนี้ แจงถี่ถ้วน
อย่าเรรวน เรื่องเก็บธรรมญาณ เป็นงานใหญ่
ทั้งสามโลก เบื้องบนโปรด ถ่ายทอดให้
พุทธบุตรได้ รับสัจธรรม ขึ้นฝั่งกัน
- ทั่วโลกหล้า จะปรากฏ บัวทองงาม
ยานทั้งสาม อนุตตรฯ เป็นยานใหญ่
ยานชั้นกลาง ชั้นเทวโลก เสวยสุขไป
ที่เกิดกาย คือยานชั้นต่ำ รวมเป็นสามยาน
- เหนือฟ้านี้ ยังมีฟ้า มิใช่ว่าเล่น
อนุตตรฯ เป็น แดนนิพพาน อันวิมุติ
เทวโลกเป็น ทิพย์สถาน สำราญสุข
ส่วนโลกมนษย์ เป็นที่อยู่ ของหญิงชาย
- บนนิพพานเป็น แดนวิสุทธิ ที่สุดวิเศษ
ส่วนเทวเขต ด่านเทวะ จะเวียนธรรมจักร
แดนโลกีย์ รูปลักษณ์สามัญ ชีวิตสารพัด
ต่างลำดับจัด จากผลเพียรธรรม สามระดับยาน
- แม้หากบำเพ็ญ ธาตุของชีวิต เป็นจิตเดิมแท้
ทางตรงแน่วแน่ ยานระดับสูง วิเศษไพศาล
แต่หากบำเพ็ญ เวียนธรรมจักร กำหนดลมปราณ
เป็นยานชั้นกลาง ได้ฌาณสติ สมาธิปัญญา
- ยานระดับสาม ยึดในรูปลักษณ์ ติดพิธีกรรม
สวดกันพึมพำ ตีเคาะประโคม ท่องบ่นอุบอิบ
แต่มาบัดนี้ วิธีสุดท้าย ให้พ้นชีวิต
ใครที่รู้จิต หลุดพ้นเวียนว่าย ได้ทางนิพพาน
- มี หนึ่งสิบแปด* เด็กน้อยนั่งกลาง ระหว่างทวีป
มีอิทธิฤทธิ์ ดังฟ้าแลบแปลบ แผ่นดินไหวตื่น
ทั่วทั้งหญิงชาย ที่เคยหลับใหล พากันกลับฟื้น
บ้านเมืองนับหมื่น จะถูกกอบกู้ ชูช่วยทั่วกัน
- แล้วหมื่นพันพระ พุทธะอริยะ จะมาชุมนุม
เข้าร่วมประชุม ณ ดินแดนกลาง ในระหว่างโลก
เมื่อหักล้างหนี้ ไม่มีกรรมแล้ว ทั่วทั้งสามภพ
จะเริ่มกำหนด ยุคขาวคงมั่น ตั้งแต่นั้นไป
“หนึ่งสิบแปดเด็กน้อย” เป็นปริศนาธรรมตามลักษณะอักษรจีน
ชี้ให้เห็นจุดสถิตจิตเดิมแท้ของคนเราที่มีความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาเหมือนเด็กน้อย
- จะกวาดให้พ้น คนเลวชั่วร้าย เหลือไว้คนดี
แปรเปลี่ยนโลกนี้ จากทะเลทุกข์ ปลูกเป็น กุมุท*
ให้โลกโลกีย์ เป็นแดนพุทธะ สะอาดบริสุทธิ์
ให้ได้ชื่นสุข อย่างพระพุทธะ ระยะสี่พันปี
- ในระยะนั้น ไม่มีฆ่าฟัน ดีงามไปหมด
เขาธารใสสด กิเลนหงษ์ฟ้า มีมาเกิดใหม่
ทะเลราบเรียบ บ้านเมืองสงบ อบอุ่นชื่นใจ
ต่างคนรักใคร่ ไม่แย่งยื้อยุด ฉุดช่วงชิงกัน
- ห้าวันลมเย็น สิบวันฝนฉ่ำ นำสู่ โลกเหยา*
พุทธะอริยเจ้า ฉุดช่วยหญิงชาย ได้สมใจหวัง
พระศรีอริยะ ประทับทิพย์อาสน์ ประกาศประทาน
ใครสร้างบุญบาร แต่งตั้งมอบหมาย เป็นไปตามบุญ
- พุทธบุตรหลุดพ้น จากทะเลทุกข์ ร่วมขึ้นฝั่งกัน
ลูกรักเทียนหยาน นำพาคนเดิม มากราบบาทแม่
เมื่อถึงตรงนั้น แม่ค่อยโล่งใจ ไม่ชะเง้อแล
บุญกุศลแท้ ใครทำใครได้ ดีใจรู้เอง
กุมุท ดอกบัว หมายถึง บ้านเมืองที่สูงส่งดีงาม
โลกเหยา คือ โลกในครั้งฮ่องเต้เหยาของจีน ที่มีแต่ความสงบร่มเย็น ลมฝนสม่ำเสมอ
- คนนั้นเริ่มต้น บุกเบิกแพร่ธรรม นำมาเป็นหนื่ง
คนนั้นรู้ซึ้ง สร้างบุญวิเศษ กุศลนำหน้า
คนนั้นให้ทรัพย์ ธรรมะเป็นทาน มรรคผลเพิ่มพา
คนนั้นสง่า สูงส่งเพราะรู้ อุทิศเพื่อธรรม
- คนสร้างตำหนัก พุทธสถาน ตำแหน่ง จินเซียน*
ช่วยเบื้องบนเปลี่ยน แปรโลกโลกีย์ มีบัวเป็นูฐาน
คนนั้นสู้เหนื่อย ได้อริยฐานะ ลำดับบัลลังก์
คนที่จริงจัง โอบอ้อมศรัทธา จะให้ปานใด
- ถึงเวลานั้น แบ่งยานทั้งสาม ผลบุญเก้าชั้น
พุทธบุตรทั่วกัน ใครมีบุญมั่น สุขสันต์ทั่วหน้า
แม้ยังมีกาย ไม่ตายก็สุข ใจกายสง่า
เฟื่องฟูทั่วหน้า รื่นเริงสมบูรณ์ พูนสุขสำราญ
- เมื่อไรทิ้งกาย จะได้กลับคืน ยังแดนนิพพาน
พ้นกายสามัญ บรรลุโสดา เป็นพระอรหันต์
เครื่องทรงเป็นทิพย์ อาภาพิไล ได้สวมใส่กัน
นั่งบัวบัลลังก์ มาลาประดับ บาทาเกือกเซียน.
“จินเซียน” คือ เซียนที่มีกายเป็นทอง ซึ่งจะเป็นที่เคารพบูชาของสาธุชนทั่วไปในวันหน้า
- ได้เฝ้ากราบแม่ องค์ธรรมของเจ้า จะเข้าประคอง
ลูกเอ๋ยขวัญอ่อน กลับมาจนได้ จากไปนานนัก
นับจากนี้ไป แม่จะไม่ให้ สู่โลกลำบาก
ไม่ต้องทุกข์ยาก เป็นปุถุชน ทนทุกข์เคี่ยวกรำ
- แม่จะให้ลิ้ม ชิมผลท้อเซียน ดื่มน้ำอมฤต
สดชื่นรื่นจิต ชมชิดสำราญ ไม่ประมาณว่า
ให้เจ้าสำแดง บุญญาธิการ ไพศาลทั่วฟ้า
ลองใช้บุญญาฯ เปลี่ยนผันโลกหล้า ฟ้าดินหญิงชาย
- กายธรรมจริงแท้ แม้ตะวันเดือน ส่องไม่เห็นเงา
ไฟไม่อาจเผา ตกน้ำไม่จม ยืนยงคงได้
บรรยากาศดินฟ้า ไม่มีอิทธิพล ควบคุมต่อไป
พ้นสรรพภัย ไม่กลัวบั่นทอน หนาวร้อนฝนลม
- จะไปหนใด ไม่มีอุปสรรค ผ่านโลหะหินผา
อิสระไปมา ไม่มีรอยร่อง ท่องทั่วสากล
บรรพบุรุษเก้าชั้น ลูกหลานเจ็ดทอด ปลอดภัยได้พ้น
สง่าทุกคน ต่างได้มรรคผล เทียบเท่าเหมือนกัน
- เมื่อนั้นพุทธบุตร จะจัดงานเลี้ยง ณ สุทธาวาส
พุทธะอริยปราชญ์ ร่วมชุมนุมกัน ในงาน “หลงฮว๋า”
ผู้ได้บรรลุ มาเฝ้ากราบแม่ ถ้วนทั่วพร้อมหน้า
แม่คงปรีดา ไม่อาจสรรหา คำพูดบรรยาย
- แม่จะรับขวัญ รินน้ำอมฤต โปรดให้ลูกดื่ม
พุทธบุตรปลื้ม ลิ้มอาหารทิพย์ ชื่นจิตสุขสันต์
ชุมนุมกลมกลืน ถ้วนทั่วธรรมญาณ ครั้งใหญ่สำคัญ
ปรบมือสรวลสันต์ ยินดีปรีดา สุทธาวาสครื้นเครง
- เมื่อนั้นจะได้เห็น บำเพ็ญอนุตตรฯ มีคุณสูงส่ง
ที่เคยขื่นขม ยืนหยัดกันมา จะไม่เหนื่อยเปล่า
เขียนถึงตรงนี้ เก็บพู่กันทอง ครบถ้วนบอกเล่า
หวังพุทธบุตรเจ้า ประทับจำคำ แม่พร่ำฝากมา
- หนังสือเล่มนี้ มีชื่อไว้ว่า“ อนุตตรฯ มารดาสิบบัญญัติ”
จะให้ผ่อนพัก สักครู่แล้วแม่ เพิ่มเติมบางคำ
- โอวาทไว้ ให้ปรกแดน “กลางวิจิตร”*
ทั่วทุกทิศ ประกาศธรรม นำสาธุชน
ปราชญ์คนดี ร่วมขึ้นฝั่ง สร้างกุศล
ได้มรรคผล เสวยอาสน์ บัลลังก์บัว
“กลางวิจิตร” คือ“จงฮว๋า” ดินแดนส่วนกลางของโลก มีทวีปเอเชียเป็นส่วนใหญ่ เป็นที่กำเนิดของผู้มีบุญญาธิการ จึงวิจิตรไปด้วยฉัพพรรณรังสี
- หยิบพู่กัน เตือนย้ำมั่น กำชับกำชา
ลูกพุทธา จงทำจริง นะลูกเฮ๋ย
หวังลูกแม่ จริงใจจริง อย่าละเลย
พุทธบุตรเอ๋ย ช่วยหนวกบอด ให้ตื่นกัน
- สุขาวดี บัดนี้ซบเซา เงียบเหงาแสน
เพื่อดินแดน เหล่าพุทธะ ลงมาโปรด
“สี่ร้อยล้าน”* พร้อมกันกลับ เกิดในโลก
ใครกำหนด รู้ว่าใคร บรรลุอะไรมา
- เปิดวิสูตร* เห็นตัวจริง เจ้าชีวิต*
แม้นพลาดผิด คงทุบอก กระทืบเท้า
อย่าปล่อยให้ บุญวาระ เสียไปเปล่า
พอถึงคราว “ไก่ทองขัน”* ทั่วโลกรับธรรม
“สี่ร้อยล้าน” คือ จำนวนเหล่าพุทธะที่ได้รับการปกโปรดฉุดช่วยขึ้นไปในครั้งธรรมกาลยุคเขียวและยุคแดง
เปิดวิสูตร คือ ได้รับถ่ายทอดวิถีธรรมเปิดจุดญาณทวาร
เจ้าชีวิต คือ พุทธจิตธรรมญาณหรืออนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณอันเป็นชีวิตจริงของตน
ไก่ทองขัน หมายถึงพระศรีอาริย์ทรงโปรดชัดเจน
- โอกาสนี้ ยังครึ่งมืด ครึ่งสว่าง
ตามแม่สั่ง ทุกย่างก้าว ให้คงมั่น
โอวาทนี้ คัดลอกเขียน มีผิดผัน
ถอนทรงพลัน รีบแก้ไข ให้ได้ความ
- คัดเขียนแล้ว รีบจัดพิมพ์ เป็นรูปเล่ม
แม่ปรีดิ์เปรม พิมพ์มากหลาย ได้เผยแพร่
สร้างกุศล เร่งตักเตือน ให้เปลี่ยนแปร
เวไนยแท้ พร้อมพ้นภัย น้ำไฟลาญ
- แม่เขียนจบ เพียงเท่านี้ ไม่ต่อความ
แล้วจะนำ เหล่าพุทธะ คืนสุทธาวาส
ต้องย้อนกลับ เพราะอาลัย ตัดไม่ขาด
ลูกจะปฏิบัติ จริงใจไหม ถามอีกที
- โอวาทนี้ เขียนด้วยหยด เลือดน้ำตา
ทุกวาจา ลูกอย่าทำ ลมผ่านหู
นรกสวรรค์ สองหนทาง ลูกก็รู้
แม้นหดหู่ เกียจคร้านตก นรกหมื่นวา
- ไม่เขียนอีก ลาจากแล้ว ลูกทั้งหลาย
สุดอาลัย น้ำตาพราก จากลูกคืนกลับนิพพาน
