รู้จักพอ

มนุษย์แท้ลักเสียง

      คนที่เรียนธรรม ก่อนอื่นต้องเตรียมใจให้รู้จักพอ เพราะเหตุว่าการรู้จักพอจึงจะสามารถปล่อยวางความอยากภายนอกได้จึงจะสามารถบำเพ็ญธรรมได้ นี่คือหลักธรรมของอนุตตรธรรมถ้าหากว่าผู้บำเพ็ญธรรมไม่มีใจที่รู้จักพอ เช่นนั้นแล้ว ใจนั้นก็เป็นใจปุถุชนที่สับสนวุ่นวาย ใจที่สับสนวุ่นวายก็จะห่างจากธรรม

           กู้จื่อกล่าวว่า “รู้เบื้องบนแล้วมีสมาธิมีสมาธิแล้วมีความสงบมีความสงบแล้วก็มีความสุข มีความสุขแล้วมีการตรึก มีการตรึกแล้วก็บรรลุได้” จากถ้อยความข้างต้นก็สามารถรู้ได้ว่าการบำเพ็ญใจกล่อมเกลาจิตนั้นขึ้นอยู่กับการรู้จักพอ เมื่อรู้จักพอแล้วก็จะมีความสุขสบาย ใจที่สุขสบายก็จะสามารถลิ้มรสความหรรษาได้นี่ก็คือสิ่งที่เพื่อนักธรรมญาติธรรมใช้เป็นคำจารึกที่ให้ความสุขร่าเริง

           ด้วยเหตุนี้ ผู้ปฏิบัติธรรมคนหนึ่ง หากไม่ยึดถือความ “รู้จักพอ” ไว้ในอกแล้ว ก็เป็นการปลุกเหตุทุกข์เองก็จะรับผลทุกข์เอง เป็นหลักธรรมที่แน่นอน ขอให้ผู้ปฏิบัติธรรมจะสามารถเข้าถึงความ “รู้จักพอ” ได้เอง!