มีคุณธรรมดีกว่ามีอิทธิฤทธิ์

    การบำเพ็ญธรรมนอกจากการทำความดี ขัดเกลาตนแล้วมีคนไม่น้อยที่อยากจะมี “อิทธิฤทธิ์” แท้จริงผู้บำเพ็ญธรรมมีอิทธิฤทธิ์ดี หรือว่าไม่มีอิทธิฤทธิ์ดี ? วิเคราะห์ดูผลดีผลเสียของนักปฏิบัติในอดีต ผู้ที่มีอิทธิฤทธิ์มักจะสามารถประสบความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ ทว่า ผู้ที่ใช้อิทธิฤทธิ์ในทางผิด จิตใจไม่เที่ยงธรรม มักจะตกไปสู่ทางมารอย่างน่าสลดใจ ดังนั้นการมีอิทธิฤทธิ์จึงมีทั้งผลดีและผลเสีย ผลดีคือสามารถประสบความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ได้ ส่วนผลเสียคือสามารถทำความผิดบาปอันใหญ่หลวงได้ง่ายเช่นกัน ส่วนคนที่ไม่มีอิทธิฤทธิ์ แม้จะสำเร็จธรรมช้ากว่า แต่ก้าวไปทีละขั้นอย่างมั่นคง ผลสำเร็จจึงค่อนข้างแน่นอนกว่า ตามความเห็นของฉัน ฉันว่ามีคุณธรรมดีกว่ามีอิทธิฤทธิ์

     การแสวงหาอิทธิฤทธิ์ มีทั้งได้โดยการถ่ายทอดจากอาจารย์ และมีทั้งได้มาเองโดยไม่มีอาจารย์ คนที่มีจิตใจเมตตาทำความดี ขัดเกลาตน สร้างกุศลอยู่เสมอ จิตเดิมแท้จะสมบูรณ์ถ้ามีใจคิดจะช่วยผู้คน สามารถจุดธูปแล้วพนมมือ อธิษฐานจิตขอพรต่อสวรรค์เบื้องบนให้ช่วยประทานพลังจิต บางครั้งอาจจะบังเกิดพลังจิตอย่างน่าอัศจรรย์ แบบนี้เป็นวิธีได้มาเอง วันใดที่จิตแห่งธรรมเสื่อม (ทำบาป) พลังจิตที่ได้มาก็จะเสื่อมไปหมด

     อย่างไรก็ตาม อิทธิฤทธิ์ก็ไม่อาจสู้แรงกรรม ในอดีตพระโมคคัลลานะ มหาสาวกที่มีฤทธิ์เป็นเลิศ ก็ยังไม่สามารถหนีพ้นวิบากกรรมจากอดีตชาติ ในที่สุดต้องถูกคนสับจนเละตายอย่างน่าอนาถ แรงกรรมนี่น่ากลัวมาก อำนาจพลังจิตบางครั้งแม้จะสามารถช่วยคนรักษาโรคได้ชั่วระยะหนึ่ง แต่มักจะไม่สามารถรักษาได้ตลอดชาติ เนื่องจากกรรมของผู้นั้นยังไม่หมด โรคจึงไม่อาจหายขาด วิธีที่ถูกต้องคือ ให้หมั่นทำบุญสร้างกุศล เพื่อใช้กุศลผลบุญมาอุทิศให้แก่เจ้ากรรมนายเวร เวรกรรมก็จะสลายไปได้เอง ดังนั้นการรู้แจ้งจึงดีกว่ามีอิทธิฤทธิ์ ทำความดีดีกว่าไหว้เจ้า การบรรลุธรรมขึ้นอยู่กับจิตใจว่าเที่ยงธรรมหรือไม่ ? ขอให้ชาวโลกจงรู้แจ้งเทอญ