ข้อปฏิบัติในการบำเพ็ญธรรม

นางฟ้ามั้วโกว

    มนุษย์เป็นเลิศในสรรพสิ่ง มีมือสามารถปีนป่ายในที่สูง มีนัยน์ตาสามารถมองข้างบน มีขาสามารถเดินขึ้นเขาหรือลงน้ำ ดังนั้นมนุษย์จึงสามารถทำได้ทุกอย่าง เรียกได้ว่าเป็นสัตว์ประเสริฐที่สุด การบำเพ็ญธรรมจึงง่ายกว่าสัตว์ทั่วไป พูดถึงการบำเพ็ญธรรมของชาวโลก ซึ่งส่วนใหญ่ละเลยหลีกการพื้นฐาน ไปแสวงหาปลายทาง หรือถูกอุปาทานความยึดมั่นถือมั่นครอบงำ เป็นการตัดขาดตนเองจากสวรรค์ มีความเห็นความเข้าใจที่ผิด ๆ จนตกไปสู่ทางมาร วันนี้ฉันจะว่าถึงหลักแห่งการบำเพ็ญธรรมให้ทราบดังนี้

     1. ผู้บำเพ็ญธรรมอยู่ในบ้าน ก่อนอื่นจะต้องกตัญญูต่อบิดามารดา เคารพนับถือคนแก่คนอาวุโส แม้ผู้ใหญ่จะทำไม่ถูกบ้าง ก็ควรอดกลั้นอดทน มิช่นนั้น หากเป็นลูกหลานอกตัญญูในเมืองมนุษย์ ก็ยากที่จะเป็นเทพเทวดาในเมืองสวรรค์

     2. การติดต่อสมาคมกับผู้คน ต้องมีจิตเมตตาอารี เช่นพบคนร่างกายไม่สมประกอบ ก็รู้สึกเมตตาสงสาร ไม่เย่อหยิ่ง ถือตัว มิเช่นนั้นก็จะขาดคุณสมบัติของเทพเทวดา

     3. ความโลภเป็นข้อแรกในอกุศลมูล 3 เป็นนิมิตรหมายแห่งความหายนะ ชาวโลกอย่าได้แสวงหาอย่างผิด ๆ ในทรัพย์อันไม่ชอบธรรม ควรพยายามอุทิศตนเอง อันเป็นการหล่อเลี้ยงจิตใจแห่งความใจกว้าง เพื่อเป็นการปูทางสู่แดนสวรรค์ ถ้าเห็นแก่ทรัพย์มากเกินไป ก็จะกลายเป็นทาสของทรัพย์สมบัติเมื่อนั้นจิตเดิมแท้ของผู้นั้นก็จะขุ่นข้นมืดมัว ชาติภพต่อไปก็ยังคงต้องวนเวียนอยู่ในหกภูมิ

     4. การทำงานหลวงหรือเอกชน ต้องซื่อตรงโปร่งใสอย่าได้ทุจริต ฉ้อราษฏร์บังหลวง ซึ่งเป็นการกระทำของคนชั้นต่ำยากที่จะประสบความสำเร็จในภายหน้า

     5. การบำเพ็ญธรรมมที่ยึดมั่นถือมั่น เปิดเผยความบกพร่องของคนอื่น ไม่รู้จักทำจิตให้สว่างผ่องใส ใจคอคับแคบตระหนี่ถี่เหนียว เห็นแก่ตัว เหล่านี้เป็นการจำกัดตัวเอง ยากที่จะเข้าถึงธรรม คนที่โกรธธง่าย ชอบนินทาว่าร้าย นรกควักลิ้นมีสิทธิ์เป็นสมาชิก