ขอทานกตัญญูสำเร็จเป็นเซียน

พระภูมิเทวาเขตผิงตง

    ในสมัยปลายราชวงศ์หมิง เด็กหนุ่มคนหนึ่งชื่อหลินชิงกำพร้าบิดาแต่เด็ก ได้ปรนนิบัติดูแลมารดาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ช่วงนั้นบ้านเมืองเกิดความไม่สงบ มักเกิดการจลาจลวุ่นวายอยู่เนือง ๆ หลินชิงได้แบกมารดาไว้ข้างหลังพาไปหลบภัยยังภูเขาแห่งหนึ่ง โดยยังชีพด้วยการขอทานเมื่อได้อาหารมาก็จะมอบให้แก่มารดา มีอยู่วันหนึ่ง เนื่องจากความหิวและอ่อนเพลียจนประคองตัวไม่อยู่ ได้เป็นลมล้มลงข้างทาง เมื่อรู้สึกตัวขึ้นมาได้เห็นชายชราคนหนึ่งหน้าตายิ้มแย้มยื่นขนมเปี๊ยะให้สองชิ้นแล้วก็หายวับไป หลินชิงรับขนมแล้วก็รีบกลับที่พัก เอาขนมนั้นมาให้มารดากินจนอิ่ม เมื่อมารดากินเหลือแล้ว ตนเองจึงกล้ารับมากิน

     ตั้งแต่หลินชิงและมารดาได้กินขนมเปี๊ยะนั้นแล้ว ก็รู้สึกอิ่มไปหลายเดือน ปีต่อมามารดาของหลินชิงได้ถึงแก่กรรมลงหลินชิงมีความเศร้าโศกเสียใจมาก เมื่อได้ไว้ทุกข์ครบสามปี ชายชราผู้ให้ขนมเปี๊ยะก็ได้ปรากฏตัวให้เห็นอีกครั้งหนึ่ง โดยแนะนำตนเองว่า เป็นเทพผู้เฒ่าแห่งสวรรค์สุทธาวาสใต้ ท่านบอกว่าในอดีตชาติเคยมีความสัมพันธ์ฉันศิษย์อาจารย์กับหลินชิงแนะนำให้หลินชิงพยายามสร้างบุญบารมี วันหน้าอาจารย์จะมาโปรดให้เธอสำเร็จเป็นเซียน บัดนี้หลินชิงก็ไม่มีภาระที่ต้องกังวลอีกต่อไปแล้ว จึงได้ถวายตัวเป็นศิษย์ของเทพผู้เฒ่า แล้วตั้งหน้าตั้งตาบำเพ็ญบุญบารมี โดยการตระเวนเที่ยวแสดงธรรมตักเตือนชี้แนะให้ผู้คนประกอบแต่กรรมดี ละเว้นกรรมชั่ว เมื่อหลินชิงอายุได้ 65 ปี เทพผู้เฒ่าก็ได้มาโปรด โดยนำไปยังภูผาเซียน เพื่อบำเพ็ญเพียรจนบรรลุมรรคผลสำเร็จเป็นเซียนไป