นำบทข้อแปด

บุญวาระพิเศษ นับหมื่นปี เพิ่งมีมา     

เริ่มเวลา สอบคัดเลือก กัปล์สุดท้าย     

สามพระพุทธา ชุมนุม       “หลงฮว๋า”       เก็บงานใหญ่     

สอนพุทธบุตรให้  ได้อรหันต์  บรรลุธรรม           

     ข้อแปด           

- เตือนพุทธบุตรเดิม ใจแม่รวดร้าว หน่ายเศร้าชินชา     

ดูดูเถิดหนา ลูกไม่ยอมตื่น จากโลกีย์วิสัย     

หลงสุขจอมปลอม ยอมกรำลำบาก ทุกทุกวันไป     

นิพพานทางใหญ่ กลับขอไปที ว่า “ไม่มีเวลา”       

- ผู้คนส่วนใหญ่ หลงใหลทางโลก ผิดหลักอริยะ     

บ้างกลัวปะทะ ถูกมารรุมใส่ ใจไม่มุ่งมั่น     

วิถีธรรมจริง ต้องถูกทดสอบ ตั้งแต่โบราณ     

สอบวัชรญาณ แข็งแกร่งจีรัง เหมือนดังหยกงาม     

- หยกไม่เจียระไนย จะไม่ได้รูป พูดกันถูกต้อง     

ธาตุแท้เป็นทอง ยิ่งเผาให้ร้อน จะยิ่งสุกปลั่ง     

ลำต้นไม้ใหญ่ ถูกลิดกิ่งก้าน จึงเป็นหลักคาน     

นำมาตอกฐาน สร้างอาคารใหญ่ จะได้มั่นคง     

- เปรียบทุกอย่าง ไม่ต่างอะไร กับเรื่องคนเรา     

จิตปัญญาเชาว์ จะเงากระจ่าง เพราะต่างขัดฝน     

ลูกกตัญญู จะปรากฏได้ ในบ้านยากจน     

ชาติจะเกิดคน เก่งกล้าภักดี เมื่อมีภัยมา     

- ท่ามกลางลมแรง จะรู้หญ้าแกร่ง มิได้แสร้งว่า     

ไม่เห็นกับตา จะปะปนไป ไม่รู้ประจักษ์     

ตั้งแต่โบราณ ผู้บำเพ็ญเพียร เคยมีมากนัก     

จะงอนิ้วนับ จับตัวอย่างเล่า เท่าที่จำมา     

- ยังจำได้ไหม  ที่      “เจียงไท่กง”*      เคยขายแป้งหมี่     

ถูกมารลองดี ทดสอบจิตใจ ในเรื่องต่างต่าง     

ส่วน     อุ๋นอ๋อง     ถูก       โจ้ว     ขังเมือง     อิ่ว     ถึงเจ็ดปีนาน     

ต่างรู้พิจารณ์ ว่าเป็นกำหนด ซึ่งสู้อดทน     

     เจียงไท่กง     คือราชบุตรองค์ที่ 4 ของกษัตริย์โจวอุ๋นอ๋อง บาเพ็ญจนสำเร็จเป็นพระอริยะ เป็นผู้ปฏิบัติดีจนแม้แต่บรมครูขงจื้อก็ยึดถือพระจริยวัตรของพระองค์เป็นแนวทางปฏิบัติ     

     สมัยตกยาก พระองค์เคยหาบแป้งหมี่ไปขาย เข่งแป้งหมี่ถูกม้าลากล้มคว่ำ แต่พอจะเก็บโกยแป้ง ลมก็แกล้งพัดจนแป้งกระจายหมดไป     

     อุ๋นอ๋อง      คือ กษัตริย์ต้นราชวงศ์โจว (ประมาณ 3,500 ปีก่อน)

เป็นกษัตริย์ที่ทรงคุณธรรม มีความกตัญญูเป็นเลิศ     

     โจ้ว     คือ ชื่อเจ้าเมืองในสมัยอุ๋นอ๋องผู้ทารุณโหดร้ายเสมอด้วย

พระจักรพรรดิจิ๋นซีฮ่องเต้     

     อิ่ว     คือ ชื่อเมืองหนึ่งในสมัยราชวงศ์โจว           

- แม้     ข่งจ้งหนี*     ก็เคยมีภัย มารมา-รอนราญ     

ครั้งหนึ่งเดินผ่าน เขตเมือง     อุ้ย,ซ่ง       ถูกจับคุมขัง     

ถูกลบรอยเท้า โค่นต้นไม้ใหญ่ ที่ใช้กำบัง     

ถูกอดอาหาร ที่เมือง     ไช่,เฉิน     นานอีกเจ็ดวัน     

- ผู้คนครั้งนั้น มองดูจอมปราชญ์ เช่นคนโง่บ้า     

เล่าความเป็นมา ก็ไม่อาจถ้วน กระบวนความได้     

เช่น ชิวฉางชุน สู้บำเพ็ญหนัก ยากกว่าใครใคร     

เกือบจะอดตาย ถึงเจ็ดแปดครั้ง ก็ยังสู้เพียร     

     ข่งจ้งหนี :       จอมปราชญ์ขงจื้อ     

     อุ้ย,ซ่ง :       เมืองที่บรมครูขงจื้อเดินทางไปแพร่ธรรมและถูกขุนนาง

ทรราช เหยียดหยาม กำจัด     

     ไช่,เฉิน :       เมืองที่บรมครูขงจื้อเดินทางไปแพร่ธรรม มาถึง

ชายแดนเมืองไช่จะเข้าเมืองฉิน บังเอิญถูกล้อมกรอบอยู่ในเขตสงคราม

ที่เมืองอู๋ยกทับมาโจมตี     

     ชิวฉางชุน :       เป็นผู้ปฏิบัติดี บำเพ็ญด้วยความอดทนยิ่งจนสำเร็จ

มรรคผลเป็นพระอริยเจ้าในที่สุด     

-       ธิดาน้อยเมี่ยวซัน     ถูกบั่นตัดแขน เจ็บแสนทรมาน     

     ซุนปู้เอ๋อ     นาง ยอมลวกน้ำมัน ให้หน้าเป็นแผล     

การบำเพ็ญเพียร ก่อนกับเดี๋ยวนี้ มีการเปลี่ยนแปร     

จะไม่ย่ำแย่ เพราะมารลดลง อีกร้อยเท่าตัว     

- ผู้เป็นหลักคาน มีฐานของบุญ จึงถูกทดสอบ     

มารมารุมรอบ กรำกรอบอารมณ์ บ่มพุทธจิตฉาย     

ประตูพระอริยะ เริ่มจากจุดนี้ เป็นขั้นบันได     

แม้รู้ความนัย เข้าใจถ่องแท้ ถึงแน่สุขาวดี     

- แม่ได้กำหนด แผนการวิเศษ ลึกซึ้งแยบยล     

เอาพายุวน เป็นฉากบังไว้ ภายในจรัส     

บำเพ็ญอนุตตรฯ แม้ไม่มีมาร ทดสอบเลือกคัด     

พวกคนจรจัด ขี้เหล้าเมายา พาขึ้นเมืองแมน     

- แม้ไม่ทดสอบ ให้รู้โง่,ปราชญ์ เท็จจริงแค่ไหน     

อาสน์บัวของใคร จะยอมให้ใคร ได้ขึ้นนั่งก่อน     

อย่าว่าแต่เรื่อง อริยะฐานะ จะสอบขั้นตอน     

ถึงแม้ราษฎร สอบเป็นขุนนาง นานนับสิบปี     

     ธิดาน้อยเมี่ยวซัน :       พระนามเดิมของพระโพธิสัตว์กวนอิม     

     ซุนปู้เอ้อ :       ธิดาเศรษฐีในสมัยราชวงศ์ซึ่งผู้มีรูปโฉมงดงามยิ่ง

ความงามเป็นอุปสรรคต่อการบำเพ็ญ นางจึงทำลายโฉมตนเองและ

บำเพ็ญจนสำเร็จอริยมรรคในที่สุด           

- แม่หนักใจลูก ถดถอยหายห่าง เพราะต่างไม่รู้     

แม่น้ำตาพรู จนเป็นเลือดหยด รันทดร่ำไห้     

ซ้ำแล้วหลายครั้ง จดหมายถึงลูก แม่ได้ส่งไป     

แต่ครั้งไหนไหน ไม่เห็นว่า จะงอกเงยกัน     

- เฝ้ากำชับซ้ำ ย้ำเตือนร่ำไป ใยจึงไม่ตื่น     

ผู้ใดขัดขืน โอวาทของแม่ จะตกนรก     

ลูกเอ๋ยแม่เรียก จงเร่งรู้จิต รีบคิดให้ตก     

แม้มารรุมรบ สอบหมื่นพันซ้ำ จิตไม่ทรามลง     

- มั่นบุญกุศล จงเสมอต้น จนตลอดปลาย     

อย่าได้วุ่นวาย มีศรัทธามั่น แล้วมารจะหยุด     

โบราณบำเพ็ญ ต้องมุ่งป่าเขา ย่ำเท้าก้าวรุด     

จำต้องทิ้งลูก ทิ้งเมีย,สมบัติ พรากพลัดออกเดิน     

- ท่องไปทั่วป่า หา     ธรรมสายตรง*     พบก็ทั้งยาก     

สุดแสนลำบาก จนรองเท้าเหล็ก ผุพังสึกกร่อน     

ต้องเจออุปสรรค ถูกเคี่ยวกรำหนัก ยากเข็ญซับซ้อน     

ผู้วิเศษก่อน จึงมาชี้นำ ด้วยซึ้งน้ำใจ     

     ธรรมสายตรง     หมายถึง พระวิสุทธิอาจารย์ หรือพระสังฆปรินายก ที่สืบทอดต่อมาตามพงศาธรรม และถ่ายทอดวิถีแห่งจิตให้โดยตรง     

- ท่านมาลองใจ ใครบำเพ็ญดี มีศรัทธามั่น     

จึงพาเข้าถ้ำ ไปฝึกฝนญาณ ดัง     ต้นออนใหม่*           

สามพันบุญดี สี่ร้อยเป็นผล จนสำเร็จไป     

ก็เพียงแต่ได้ ใน     ชั้นเทวโลก     เสวย     สุขชั่วคราว           

- บำเพ็ญอนุตตรฯ ดูช่างง่ายดาย ในยุคขาวนี้     

ได้รู้จุดชี้ แล้วเพียรปฏิบัติ เร่งตัดตัณหา     

คุณอันวิเศษ จะไม่เปิดเผย หากมิใช่เวลา     

แม่ได้เมตตา ให้ลูกกึ่งบวช ซึ่งยังครองเรือน     

- บัดนี้ภาวะคับขัน เน้นงานอริยะ ลดละทางโลก     

อย่าไดเลี่ยงหลบ เกลื่อนกลบเกียจคร้าน ให้หมั่นเพียรจริง     

จดหมายโลหิต สะกิดใจตื่น ฟื้นลูกชายหญิง     

มิใช่อ้างอิง สุภาษิตพร่ำ พูดย้ำร่ำไร     

- เพื่อลูกโดยแท้ แม่จึงเหนื่อยหนัก แทบใจสลาย     

จงจำมั่นไว้ เหล่าพุทธบุตร ช่วยพูดอรรถา     

เขียนถึงตรงนี้  ให้ “สามคุณ” พัก สักครู่เวลา     

แล้วแม่จะมา ประทับเขียนใหม่ ในกระบะทราย     

     ต้นอ่อนใหม่     หมายถึง จิตที่เพิ่งเริ่มจะรับการฝึกฝน