นำบท
พู่กันทอง จรดวาง สว่างพลัน
วนพู่กัน สั่นสะเทือน ทั้งดินฟ้า
ทุกคำเตือน จะชี้ทาง ต่างหลงมา
พระวาจา ช่วยให้ตื่น จากนี้ไป
อันว่าธรรมะนั้นเปรียบได้ดังหนทาง จำต้องมีลู่มีแนวให้เดินตาม แต่เส้นทางมีใกล้ ไกล สูง ต่ำ มีขรุขระมืดสว่างต่างกัน เดินทางถูก คือเดินให้ขึ้นสรวงสวรรค์ เดินทางผิด คือลงนรกมืดมิด แต่ทว่าหนทางธรรมนับพันหมื่น ล้วนมิใช่ทางตรงอันฉับพลัน
บัดนี้ แม่จึงหย่อนสายทองสู่สวรรค์มาให้ หนึ่งก้าวให้บรรลุไป ล่วงพ้นโลกีย์รูปาวจรโลกต่ำ คืนสู่แดนนิพพาน
กาลนี้ยุคขาวได้เข้าเกณฑ์กำหนด จึงบัญชาให้พระศรีอาริย์ปกครองธรรมกาล กงฉังรับงานแพร่ธรรม ร่วมกันเก็บงานในขั้นสุดท้าย กอบกู้สามโลก
ช่วยสัตว์โลกได้พ้นจากวายุ อัคคีภัย
รวบรวมศาสน์ทั้งหลายให้คนสู่หลักธรรมเดียวกัน
ชุมนุมทุกลัทธินิกายศาสน์ บรรจบพบกันในยุคสาม
บัดนี้วิถีธรรมได้ถ่ายทอดไปทั่ว เริ่มจากต่างเผยแพร่เป็นต้นมา นักธรรมมีมากมายนับหมื่นแสน แต่ที่ปฏิบัติจริงโดยศรัทธา กลับหาได้ยากดังดาวรุ่งยามฟ้าสาง อยากจะหาบุคลากรเช่นเสาเอก หลักใหญ่ที่ยืนหยัดได้ช่วยค้ำฟ้า
แม่มองดูบุตรพุทธาทุก ๆ ที่ ส่วนมากมีแต่เกียจคร้านจะมีก้าวหน้าบ้าง แต่หาแกร่งกล้ามุมานะโดยแท้ไม่
ระยะนี้ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายได้ให้โอวาทอยู่บ่อยครั้งโดยหวังให้ลูก ๆ รู้จักตั้งปณิธานอันยิ่งใหญ่ เพราะลูกทั้งหลายไม่สำรวมกายวาจา
เคยตั้งปณิธานไว้แต่ไม่ทำตาม
อนิจจา เช่นนี้ น้ำตาของแม่จึงไหลเป็นสายเลือด ยิ่งรวดร้าว
วันนี้จึงประทับ ณ พุทธสถาน“ จงอี เพื่อเขียนโอวาทไว้เตือนใจพุทธบุตรหญิงชายให้เร่งรุดทำจริง เสี้ยวหนึ่งของเวลามีค่ายิ่งกว่าทอง สูญเสียโอกาสดี ล่วงหมื่นปียังเสียใจ ขอจงได้ใคร่ครวญ
แม่ให้โอวาทวันนี้ มีความนัยไกลกว้าง หวังให้พุทธบุตรได้ศึกษาสำนึก
หนังสือนี้อยู่ที่ใด สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายจะคุ้มครอง ใครข้ามกรายไม่นอบน้อมเภทภัยจะใกล้ตัว
เขียนแล้วจงจัดพิมพ์เป็นหลักธรรมนิรันดร เพื่อเล่าขานเรื่องกาลข้างหน้าความเบื้องหลังอันวิเศษ
อย่าเก็บไว้ไม่เอื้อเฟื้อ แผ่เผื่อไปให้เกิดคุณ
หวังว่าพุทธบุตรจะทำจริง ให้รู้แจ้งในญาณตน แล้วจงพา กันคืนกลับ ยังดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์
ลูกคงทำจริงดังแม่หวังตั้งใจ
ที่จบนี้คือคำนำ จะพักการเขียนไว้สักครู่จะเขียนใหม่ให้ข้อความ