หนันจี๋เหล่าเซียน-อง
งีบหลับอยู่ ณ ประตูสวรรค์ทักษิณ
ลืมสิ้นฤดูกาลวันผ่าน
พลันได้กลิ่นธูปกำยาน
ลืมตาเบิกกว้าง พลิกตัว
ถือไม้เท้าขึ้นขี่กวางทิพย์
กระเรียนขาวก้าวย่างตามติด
หลังข้างอโก่งเอวคด
ผมเผ้าโพลนขาว ดุจดั่งเข็มเงิน
เรา คือ
(หนันจี๋เหล่าเซียน-อง)
พระมหาพฤฒาชันษาแห่งทักษิณาลัย
นำเหล่าโป็ยเซียน
สนองรับพระยุคลบาทฯ สู่บูรพาเขต
กราบคารวะแล้วหยุดพู่กันหยกไว้
ฮา ฮา พัก
หมื่น ศาสนาพากันเฟื่องฟู
นอกลู่เหล่ามิจฉาว้าวุ่น
ปาฎิหาริย์แปลกประหลาดดาษดื่น
เวทยันต์ยาวิเศษขลัง ต่างสำแดงกัน
พระ อริยะเทพพรหม “ซื่อกุ้ยอู่ผัน”*
เสด็จลงพร้อมกันยังโลก
ยุคที่สามงานใหญ่ปลายกัปล์
เก็บงานขั้นสุดท้ายถ่ายทอดชี้ธรรม
โพธิ ญาณทางแจ้งปัญญา
สายทองหนึ่งมาช่วยชี้
ฉุดช่วยหญิงชายในโลก
คืนกลับกำเนิดต้น
พุทธจิตล่วงพ้น
ขึ้นเรือเมฆา
สัทธะ กว้างใหญ่ไพศาล
ปัญญาญาณแยบยลวิสุทธิ์
บุญกุศลสร้างจากในโลก
อย่าพักช้าไว้
ได้ร่วมอรหันต์ทั่วกัน
ซื่อกุ้ย คือ พระอริยะโสดาสี่ระดับ
อู่ผัน คือ อาณาจักรของญาณเทพทั้งห้า ที่สถิตตามป่าเขา ลำน้ำ ฯลฯ
เรา คือ
(วั่นเซียนผูซ่า)
หมื่นพระโพธิสัทธะ
มาสู่พุทธสถาน
นำเหล่าเซียนเฝ้าพระบาท
กราบคารวะแล้วยืนเรียงสองข้างทาง
ฮา ฮา พัก
สอบ เสร็จจาก ออก ตก ไปสอบเหนือใต้
สอบใครปัญญาหรือว่าโง่เขลา
สอบใครใจเบาหรือว่าเที่ยงแท้
แม้น หากรวนเร นิพพานไปยาก
ตำหนักพระฯ นี้ชุมนุมน้องพี่
อย่ามัวงมงายรีบตื่นเสียที
ผู้ใหญ่ผู้น้อย ให้รู้วินัย
ฟื้นฟู คุณสัมพันธ์
จรรโลงคุณธรรม ทั่วทุกสากลฯ
เรา คือ
(ซันเทียนจู่เข่า)
องค์ประธานสอบสามโลก
ผู้อำนวยการเม่าเถียน
เฝ้าอารักฯ พระยุคลบาทจากฟากฟ้า
กราบคารวะพระแม่ฯ แล้วถามว่า
น้องพี่คงสบายดี
ขอให้ต่างสงบไว้ เราจะมิกล่าวต่อไป
ฮวา ฮวา พัก
สัจ ธรรมล้ำลึกรู้ได้
ญาณในจิตญาณศักดิ์สิทธิ์
อาจารย์ชี้จุดแต่ต้น
พาน้องพี่หลุดพ้น โลกต่ำโลกีย์
เรา คือ
“อู้ฉัน” พระพี่เจ้า
นำเหล่าเซียนหมวดอักษร “อู้”
พร้อมกันอารักฯ พระมารดา
จากสุขาวดีสู่พุทธสถาน
กราบคารวะแล้ว หยุดพู่กันหยกไว้
ฮา ฮา พัก
เสริม สร้างกว้างใหญ่ทางธรรม
เร่งนำโลกีย์แปรเปลี่ยน
ใหญ่ยิ่งกุศลไว้ไนโลก
นำทัพคนดีทั่ว คืนกลับเวียงวัง
เรา คือ
จอมทัพ “เม่าเหมิ่ง”
นำเหล่าเซียนหมวดอักษร “เม่า”
เฝ้าพระบาทฯ ลงมา
กราบคารวะพระแม่องค์ธรรมแล้วมิเขียนให้มากไป
ฮวา ฮวา พัก
