แพ้ - ชนะ

อันที่จริงปัญญาชนผู้คงแก่เรียนโดยแท้นั้นย่อมจะต้องมีคุณสมบัติของความเป็นปราชญ์เมธีที่สูงส่งสง่างามด้วยคุณธรรม จริยธรรมอยู่เพราะจุดหมายหลักของการศึกษาคือ

การเรียนรู้ “หลักธรรมความเป็นคน”

หากเป็นคนเคยขาดหลักธรรม มุ่งแต่ศึกษาเพื่อให้ฉลาดหลักแหลมสิ่งที่เรียนรู้มาก็จะเป็นได้แค่ “ศาตราวุธประจำตัว”

ศาตราวุธประจำตัว หากวางไม่ลง มิได้ใช้ คาดพุงไว้ ยืดไหล่ เชิดหน้า ท่าเขื่อง จะเหนื่อยหนักกายใจ

แต่หากนำออกใช้ คู่ต่อสู้ไม่บาดเจ็บก็อาจถึงตาย “เหนือฟ้ายังมีฟ้า”

“จะต้องเร่งรุดพัฒนาศาตราวุธ”

“ใครเหนือกว่า เราจะทะยานให้ยิ่งเหนือกว่า”

เป็นคำขวัญที่ซ่อนแรงกดดันจิตใจของคนมักใหญใฝ่สูงอยู่ไม่รู้หยุด

เมื่อทุกคนต่างมี ศาตราวุธประจำตัว กันแล้ว ไม่ช้าคำว่า ปราชญ์เมธี คนดี กัลยาณชน จะสูญหายไปจากโลกนี้ จึงยิ่งไม่ต้องพูดถึงคำว่า อริยะ อมตะ วิมุตติสุข... และการบรรลุธรรมอีกเลย

แสนสมเพช เวทนา หนามนุษย์

มิรู้จุด สุดประเสริฐ เกิดมานี้

มิเพื่อชิง สิ่งอำนวย ช่วยให้มี

เพิ่มศักดิ์ศรี ก็มิใช่ ไยหลงกัน

ชีวิตสั้น วันน้อยลง จงเร่งคิด

สร้างชีวิต หมตะ จะคงมั่น

คะนองสุข ทุกข์ตามหา ไม่ช้าพลัน

ต่อสู้กัน พลันต่างแพ้ แก่ความตาย