ตามจริต

จารีตของคนแตกต่างกันร้อยพันอย่าง

เรื่องของวัตถุสิ่งของ บางคนเสียดายชอบสะสม อยากได้ไปเสียหมด บ้างเพราะประหยัดไม่ทิ้งขว้างอาจมีทางได้ใช้สอย แต่บ้างก็เก็บจิปาถะจนบ้านช่องรกรุงรังเหมือนร้านรับชื้อของเก่า

บางคนสะสมเพราะมีนิสัยชื่นชอบกอบโกย ทั้งชื้อหา คว้าฉวย ทั้งหลอกล่อ ขอมา ทุกวิถีทาง เพื่อให้ได้ไว้ จนกล่องเล็กกล่องใหญ่กระบุง ตะกร้าช้อนกันกองพะเนิน ร้อยวันพันปีไม่เคยเอาออกมาใช้ประโยชน์เลย

แต่บางคนขี้รำคาญ ต้องชำระสะสางทุกอย่าง ไม่ให้มีสิ่งของส่วนเกินแม้แต่น้อย เพื่อให้บ้านเป็นระเบียบเรียบร้อย สะอาดสะอ้านตลอดเวลา

ชายคนหนึ่งเป็นคนขี้รำคาญ ทิ้งของเหลือใช้ทุกอย่าง ไม่ให้เหลือไว้แม้แต่หนังสือพิมพ์ข้ามวันสักฉบับเดียว

วันหนึ่งเขาได้รับถุงเท้าราคาแพงคู่หนึ่งเป็นของขวัญจากต่างประเทศ

วันรุ่งขึ้น เขาจะฉลองถุงเท้าคู่ใหม่ เอาออกจากถุง ปรากฏว่าเหลืออยู่ข้างเดียว ด้วยความที่เป็นคนขี้รำคาญเขาโยนถุงเท้าข้างเดียวนั้นลงถังขยะหน้าบ้านไป

วันต่อมา เขาได้พบถุงเท้าอีกข้างหนึ่งใต้โต๊ะที่ทำงานเขาต้องโยนมันลงถังขยะไปด้วยอีก เพราะขยะหน้าบ้านเทศบาลกำจัดหลังเที่ยงคืนไปแล้วแน่นอน

เขาเขียนกลอนระบายความรู้สึกต่อการนี้ไว้ว่า

ถุงเอย ถุงเท้า คู่งาม

ผลีผลาม ขว้างลง ถังขยะ

ข้างเดียว ใส่ได้ ไงล่ะ

อุว่ะ บัดซบ พบอีกข้างหนึ่ง