คับแค้น

ญาติธรรมหญิง(อิทธิพลปากร้าย)คนหนึ่ง มาถึงสถานธรรมก็มักจะระบายความขัดข้องใจคับแค้นใจที่มีคือผู้ร่วมบำเพ็ญและใคร ๆให้คนโน้นคนนั้นฟังเสมอ

วันนั้นผู้รับสภาพของผู้ฟัง มีอยู่สามคน ผู้ฟัง ก. แสดงท่าทีตั้งใจฟังมาก มีการซักถามดวามจริง และสนับสนุนคำพูดเป็นระยะๆ (เหมือนจะเอาใจ)

ผู้ฟัง ข. พยักหน้าเออออบ้างบางครั้ง แต่ดูเหมือนไม่ค่อยจะตั้งใจฟังนัก

ส่วนผู้ฟัง ค. ก้มหน้ามองพื้นดินบ้าง แหงนหน้ามองฟ้าบ้าง

สักครู่ผู้ฟัง ค. สีหน้าสลดลง น้ำตาชึม คนระบายความคับแค้นรู้สึกยินดีที่มีคนซาบชึ้งเห็นใจ

ผู้ฟัง ก. กับ ข แปลกใจ ถามว่า “เป็น อะไร ”

ผู้ฟัง ค. ตอบว่า “เศร้าใจ ”

คนระบายยิ่งย้ำคำพูคคับแค้นใจให้เข้มข้นเข้า แต่ผู้ฟัง ก กับ ข. ยังสงสัยไม่หาย ถามช้ำว่า

“เศร้าใจอะไร” เธอตอบว่า “เศร้าไจที่ต้องเกี่ยวกรรมไปชาติหน้า”

ผู้ฟัง ก. กับ ข มองหน้ากันนิ่งงัน แล้วสักครู่ก็เกิดอาการน้ำตาชึมเช่นกัน

ใจขัดข้อง “จ้อง” กับ “จับ” “คับ” กับ “แค้น”

“คับ” จึงแน่น “แค้น” จึงร้อน ผ่อนไม่หาย

ยิ่งปรับทุกข์ “ลุก” ยิ่ง “ลาม” ความคือไฟ

ดับด้วยใจ ไม่เกี่ยวกรรม ลามเลียเพลิง