นายจูยุ่ยเฉิงเป็นคนอำเภอฟ่งหยาง มณฑลอันฮุยในราชวงศ์ชิง ในบริเวณบ้านเขามีสระบัวแห่งหนึ่ง ถึงแม้จะปลูกมาหลายปี ต้นบัวไม่เคยออกดอกเลย
พอมาในปีกีอิ้วแห่งจักรพรรดิคังซี ก่อนออกเดินทางไปสอบประจำภาค 3 วัน ต้นบัวในสระเกิดออกดอกบัว 1 ต้นก้าน ผู้คนพบเห็นต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า การไปสอบครั้งนี้คงสอบได้เป็นเกยนั้งแน่ จูยุ่ยเฉิงเองก็มีความปีติกับลางดีครั้งนี้ด้วย คืนวันนั้น ได้นั่งดื่มสุราหน้าสระน้ำ ชื่นชมกับดอกบัวที่เบ่งบานจนย่างเข้ายามสอง ความปีติยังไม่สร่างซาลง จึงได้เกี่ยวพาราสีสาวใช้สวยคนหนึ่งที่คอยปฏิบัติอยู่ ในที่สุดก็ได้ข่มขืนเธอ เขาได้รับความสุขอย่างสมใจ เพียงคืนเดียวเท่านั้นดอกบัวที่กำลังเบ่งบานก็พลันอับเฉาโรยรา คืนต่อมา เขาก็ฝันว่าเขาได้ไปกราบไหว้เทพเจ้าเหวินเชียง เห็นชื่อของเขาบนกระดานถูกลบทิ้ง เขาจึงรู้ทันทีว่า คงเพราะสาเหตุมาจากการไปข่มขืนสาวใช้ เขาเสียใจที่ตัวเองได้กระทำลงไป จึงได้คุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนขอต่อเทพเจ้าเหวินเชียงให้อภัยความผิดในครั้งนี้ด้วย และอย่าได้ลบชื่อเขาออกเลย แต่การกระทำของเขาได้กระทำไปแล้ว ยากที่จะอภัยแก่กันได้
เมื่อตื่นจากความฝัน เขารู้ว่าโอกาสที่จะสอบได้คงริบหรี่แต่ก็ไปสอบดู ผลประกาศออกมา เขาสอบตกทั้ง ๆ บทความที่เขียนถูกใจกรรมการผู้ตรวจสอบมาก