นำบทข้อสี่

จริงหรือสมมติ แยกให้ออก สมมุติหรือจริง     

สมมติหรือจริง หากสำนึกรู้ จะอยู่เหนือโลก       

สร้างกุศล ประกาศธรรม เป็นพุทธโฆษก       

เปลี่ยนเปรโลก หาชีวิตจริง ร่วมกลับกำเนิดเดิม     </center>

     ข้อสี่           

- เตือนพุทธบุตร รุดบำเพ็ญ ให้แข็งขัน     

คลื่นป่วนปั่น ในทะเลทุกข์ ของโลกกว้าง     

ชีวิตสั้น เหมือนแมลง เพียงโมงยาม     

มีใครบ้าง หลุดรอดพ้น พญายม     

- สู้ตรากตรำ ย่ำเท้าทน จนจรดค่ำ     

แบกงานกรำ คร่ำเหมือนควาย วิ่งวนป่า     

ไม่นานนัก สักกี่สิบปี  เกิด เจ็บ มรณา     

ที่ผ่านมา เหมือนน้ำค้าง จางหายไป     

- เพื่อชื่อเสียง ลาภฐานะ กระเสือกกระสน     

ลูกเมียตน เคยหลงรัก จักเหมือนฝัน     

โลกโลกีย์  น่าเวทนา เกินกว่ารำพัน     

หลงพัวพัน ตัณหาหก เจ็ดอารมณ์ฉุดจมไป     

- ต่อให้ลูก มีธนสาร อันล้นเหลือ     

ข้าวเหลือเฟือ นาพันไร่ กินได้แค่อิ่ม     

ต่อให้ลูก มีตึกระฟ้า ครองแผ่นดิน     

ที่นอนจริง เพียงแปดศอก เท่านั้นเอง     

- ต่อให้ลูก มีเงินทอง กองเท่าภูเขา     

ไม่ได้เอา ไปสักบาท เมื่อตักษัย     

ต่อให้ลูก สรวมแพรพรรณ งามเพียงไร     

ร้อนหนาวได้ คุ้มแดดลม พอสมควร     

- ต่อให้เจ้า เสพอาหาร พิสดารเหลือ     

อร่อยเนื้อ ชีวิตเขา เจ้ารับบาป     

ต่อให้เจ้า เล่นสำราญ หวานกำซาบ     

เหมือนฝันลับ ชั่วเวลา ไม่ช้านาน     

- ต่อให้ลูก มีลูกเมีย สวยเลอเลิศ     

ต่างกระเจิด ไม่ร่วมไป ในเมืองผี     

ต้องหลั่งน้ำตา ให้     มลทินห้า*     ของโลกีย์     

ตรองให้ดี อย่าหลงใหล นะลูกยา     

- โลกโลกีย์ เหมือนสถาน สำราญเล่น     

ใครที่เป็น ปู่ลูกหลาน กันมาก่อน     

หากสำนึก ร่วมบำเพ็ญ อย่านิ่งนอน     

สร้างบุญพร้อม กลับบ้านเดิม แดนนิพพาน     

     มลทินห้า     คือความไม่ดีงามทั้งห้าของสภาวะโลกโลกีย์ คือ การเกิด การเห็น การวิตกทุกข์ร้อน ชะตากรรม และภัยพิบัติที่เป็นมลทิน     

- บำเพ็ญอนุตตรฯ จะเป็นมงคล ทั้งครอบครัว     

ตายแต่ตัว ญาติร่วมอยู่ ณ แดนสวรรค์     

แยบยลวิเศษ ไม่เคยพบ แต่โบราณ     

เป็นวิเศษกาล ใครหลับหลง น่าเวทนา     

- คนบ้ายศ ยิ่งยศแล้ว ยังอยากทะยาน.     

บ้าเงินล้าน กี่สิบหมื่น ว่าไม่มาก     

โลภหลงใหล ไม่คิดถึงวัน พลันต้องตายจาก     

กรรมจำพราก ไม่เหลืออะไร ไปพบพญายม     

-  ตื่นตัวได้ รีบเพียรกลับ บ้านนิพพาน     

น่าสงสาร ลงนรก เพราะจิตหลง     

ฟ้าดินแยก สองหนทาง ด้วยจิตส่ง     

จิตพลาดลง ชั่วขณะ จะเศร้าโศรกชั่วกาลนาน     

- ทุกข์ทรมาน ในนรกร้าย ไม่อาจบอกเล่า     

มีกระจกเงา ส่องกรรมเจ้า เอาออกเผย     

หากทำดี ชาติหน้ามี สุขชมเชย     

สุขเสวย หมดบุญแล้ว ยังไม่แคล้วกลับลงมา     

- กรรมชั่วมาก ยากที่เจ้า จะเถียงได้     

ตนทำไว้ โทษอย่างไร ต้องได้รับ     

ภูเขามีด กะทะน้ำมัน เครื่องบั่นสับ     

โม่เลื่อยสลับ บดเนื้อเลือด  เชือดให้หมากิน     

- ทั้งแก่เฒ่า ตกสะพาน     แม่น้ำเวทนา*           

ทุกข์หนักหนา ในนรกใหญ่ สิบแปดขุม     

พูดถึงทุกข์นี้ สาหัสนัก น้ำตารุม     

เสื้อเปียกชุ่ม มิอดใจ ยากที่จะไขความ     

- ก้าวพลาดพลั้ง ไม่ยกเว้น  เป็นเช่นว่า     

สิ้นกายา อยากกลับสรวง ต้องตกต่ำ     

ฟังแม่เตือน บำเพ็ญอนุตตรฯ สุขเหลือล้ำ     

มุ่งใจกรำ ตรงต่อปณิธาน จิตมั่นเกรียงไกร     

- ในวัฏสงสาร บรรพบุรุษเก้าชั้น ชะเง้อหา     

เมื่อไรหนา เจ้าจะส่งบุญ หนุนช่วยฉุด     

เจ้าผิดพลาด ตกลำพัง ยังพอพูด     

แต่บรรพบุรุษ ตกอเวจีตาม น้ำตานอง     

- หมกอเวจี หกหมื่นปี ทุกข์เพียงไหน     

     รอโปรดใหม่ฯ*     ธรรมกาลหน้า เวลาเหมาะ     

ได้ขึ้นเรือธรรม จะมาทันหรือ กาลจำเพาะ     

จะเกิดเหมาะ ได้รับธรรมใหม่ ใครกล้ารับรอง     

     แม่น้ำเวทนา     เป็นเขตแดนระหว่างโลกมนุษย์กับนรก ซึ่งวิญญาณ

ผีทุกคนจะต้องข้ามสะพานไปด้วยความลำบากแสนสาหัส     

     รอโปรดใหม่ฯ     คือ รอจนกว่าเบื้องบนจะโปรดประทานวิถีธรรม

ให้ใหม่อีกครั้งหนึ่ง     

- เร่งคืนนิพพาน โอกาสนี้ จะดีกว่า     

ตามแม่มา คืนวิสุทธา อย่าหลับใหล     

ถึงเพียงนี้ จบโอวาท ให้พักไว้     

หยุดเขียนไข ทบทวนซ้ำ ย้ำความนัย       

     พัก