นำบทข้อสอง

อนุตตรวิถี ทอดถ่าย สายศักดิ์สิทธิ์     

บัญชากิจ พุทธาสาม เก็บงานหลัง     

ใครไม่ขอ องค์ “เทียนหยาน” โปรดหนทาง     

หากพลาดพลั้ง ไม่เกิดกาย หลายกัปกัลป์     </center>

     ข้อสอง           

- จะขอเตือน บุตรพุทธา ตั้งหน้าฟัง     

จงระวัง ในยุคนี้ มีภัยมหันต์     

ถึงคราวสิ้น แผ่นดินฟ้า ชะตากาล     

แม่สงสาร มิให้ลูก ถูกทำลาย     

- หย่อนสายทอง เปิดจุดสว่าง ทางปัญญา     

ทั่วดินฟ้า อนุตตรธรรม นำแพร่หลาย     

ศรีอาริย์ครอง ธรรมกาล รวมศาสน์ไว้     

     “หลิงเมี่ยว”*     ใน   กายภาค       “เทียนหยาน”*       คุมงานธรรม     

- มอบหมายศรีอาริย์   ถือโองการ เทวัญช่วย     

ต่างอำนวย แสดงบุญญาฯ มาเสริมส่ง     

แม่บัญชา เหล่าพุทธา ไม่เหลือหลง     

แบ่งภาคลง  ทุกโพธิสัตว์โสดา  มาเกิดกาย     

     *หลิงเมี่ยว     คือ พระนามในพระภาคก่อนของพระพทธะจี้กง     

จากพระพุทธจี้กง จึงมาสู่พระบรรพจารย์     เทียนหยาน     หรือ     กงฉัง           

- ดินฟ้าโอฬาร โองการแม่ อยู่เหนือกว่า     

ไม่ฝืนฝ่า จะจำรัส  คนขัดจะมอดม้วย     

ก่อนไม่เคย ปรกโปรดใหญ่ ได้อำนวย     

บุญจรวย จึงได้พบ วิเศษกาล     

- บนโปรดเทพฯ ล่างโปรดผี กลางโปรดคนบุญ     

ร่วมสร้างคุณ ทุกลัทธิศาสน์  คืนรากต้น     

ถ่ายทอดครั้งสุดท้าย ไขความลับสวรรค์ อันแยบยล     

กายทองตน เห็นฉับพลัน นิ้วนั้นเปิดกุญแจ     

-       “ลัญจกร”       หลักฐานโบราณ  ครั้งหลิงซัน     

กระชับมั่น ถ่ายทอดนำ ในไตรรัตน์     

แล้วถ่ายทอด        “ญาณทวาร”       ตามลำดับ     

หนทางกลับ คืนนิพพาน ของยุคขาวในครั้งนี้     

- แล้วถ่ายทอด       “คัมภีร์คาถา”       สู่นิพพาน     

เฉพาะกาล  ไม่บันทึก  เป็นอักษร     

สิ่งศักดิ์สิทธิ์  จะประจักษ์  ที่เจ้าวอน     

ร่วมคุ้มครอง ให้เจ้าได้  พ้นภัยกัน     

- ได้วิถีธรรม จารึกซื่อ ในบัญชีสวรรค์     

พ้นพัวพัน บัญชีนรก ทุกข์เวียนว่าย     

เช้าได้วิถีธรรม แม้เย็นตาย ไม่เสียดาย     

พ้นโลกกาย ด้วยนิ้วหนึ่ง ถึงนิพพาน     

- ยานเหนือยาน ผ่านก้าวได้ ง่ายและใกล้     

ทิ้งรูปกาย วิมุติล้ำ เป็นอมตะ     

มีหลักฐาน มิใช่เป็น เพียงวาทะ     

รูป, เสียงจะ  ปรากฏให้  ได้ยืนยัน     

- ตายจะสวย  หนาวไม่แข็ง  ร้อนไม่เหม็น     

ซากที่เห็น  เป็นญาณทิพย์  ไปจากร่าง     

ไม่เชื่อมา  ตำหนักพระ        จะกระจ่าง*           

ทุกสิ่งอย่าง  เป็นจริงแท้  ล้วนแน่นอน     

- สัจจะอนุตตรฯ  พระโองการ สามโลกไม่มีสอง     

ตามทำนอง พงศาธรรม จนบัดนี้     

องค์ที่สิบแปด “กงฉัง” เก็บงาน รับหน้าที่     

เป็นวิถี  บวชอยู่บ้าน อย่างผู้บำเพ็ญ       

- บัดนี้     สัจวิถี     เผยแผ่ทั่วไป ในโลกหล้า     

เทพเทวา แผ่บุญญาฯ ลงมาช่วย     

ปรากฏองค์ ให้คนหลง หายงงงวย     

หรือโปรดด้วย ประทับทรง ช่วยคนเดิม     

     จะกระจ่าง     หมายถึง ในยุคนี้เบื้องบนได้โปรดเป็นวาระพิเศษ     

อนุญาตให้ทิพญ์ญาณของผู้ได้รับวิถีธรรมให้ร่างทรงพรหมจารีเข้า     

ทรง มาแสดงธรรมและสื่อสัมพันธ์ร่วมบุญกับญาติพี่น้องได้     

- พายเรือธรรม ในทะเลทุกข์ ช่วยหญิงชาย     

เบื้องบนอาศัย คนพูดทำ งานสามโลก     

พึงวิริยะ อย่างจริงใจ ใฝ่ประโยชน์     

ช่วยฟ้าโปรด  ช่วยพระอาจารย์ งานแพร่ธรรม     

- วิถีธรรม อาศัยคน แผ่ไพศาล     

คนต้องการ พระเบื้องบน บันดาลให้     

เป็นสัมพันธ์ ฟ้ากับคน สร้างคุณไว้     

ทุกอย่างให้ เหมาะกาละ เทศะควร           

- จวบบัดนี้  ทาง       “ภาคเหนือ”*     แพร่ธรรมมาช้านาน     

แต่เสาคาน คนทำจริง นั้นหายาก     

ขณะนี้  วิถีอนุตตรฯ  ยังกึ่งแฝงกึ่งเห็นชัด     

จึงอย่าพลาด โอกาสงาม ยามอำนวย     

- ด้วยเหตุนี้ แม่จึงให้ สิบบัญญัติ     

เพื่อเร่งรัด ลูกหญิงชาย พร้อมใจมั่น     

บำเพ็ญอนุตตรฯ งานฉุดกล่อม เป็นพื้นฐาน     

ไม่ย่อยั่น พร่ำตักเตือน เหมือนย่ายาย     

     ภาคเหนือ     หมายถึง ภาคเหนือของประเทศจีนแผ่นดินใหญ่เมื่อกว่าห้าสิบปีก่อน     

- การทั้งนี้ ปณิธาน ต้องสูงส่ง     

สูงด้วยตน มุ่งตรงจริง ช่วยเขาด้วย     

หากมีแต่ชื่อ สุ่มร่วมวง องค์สำรวย     

ทำฉาบฉวย ไม่อาจกลับ บ้านนิพพาน     

- บ้างเหลาะแหละ แปะหน้ากาก ไปวันวัน     

ยิ่งนานวัน ยิ่งตกต่ำ ถลำหนัก     

บ้างบำเพ็ญ เลิกกลางคัน พลันชะงัก     

ต้องจมปลัก เป็นเศษวิญญาณ หมกโลกันตร์     

- หวังพุทธบุตรคนเดิม  เริ่มรีบตื่น ขึ้นเร็วไว     

มุ่งตลอดไป ไม่แปรเปลี่ยน จะเป็นผล     

กุศลนอกใน จะกลมกลืน ตื่นช่วยคน     

อาสน์อุบล พันกลีบงาม สำเร็จได้ในโลกา     

- ต่อให้ลูก เป็นเทพเทวา พุทธามาเกิด     

ไม่ชูเชิด ด้วยบุญกุศล ยากคืนสวรรค์     

ฟังแม่เตือน ต้องวิริยะ โดยทั่วกัน     

     ช่วงสำคัญ ช้าอีกก้าว ยากที่เจ้าจะได้สร้างบุญ           

- เป็นผู้นำ ตำหนักพระ ภาระใหญ่     

อาจโน้มให้ ใครตกต่ำ เพราะความหลง     

หากใครดี มีปัญญา สักหนึ่งคน     

จะเกิดผล นำคนหมื่นแสน บรรลุจริง     

- โอวาทฝาก       ผู้นำตำหนักพระ พุทธบริกร*           

อย่านิ่งนอน อ่อนกำลัง วิริยะ     

ช่วยคนหลง ส่งขึ้นฝั่ง อุตสาหะ     

ไม่ลดละ หาทางปลุกฟื้น ตื่นศรัทธา     

- ใจจะต้อง ละมุนนุ่ม เหมือนกลุ่มเมฆ     

เจตนาเฉก เช่นสายน้ำ ไม่ขาดสาย     

สมัครสมาน เคารพกัน ทั้งน้อยใหญ่     

จะก้าวไป หรือตั้งไว้ ให้เห็นควร     

- ถ้าคล้อยตาม คนทำผิด โทษมหันต์     

บรรทัดฐาน คือหลักธรรม นำเป้าหมาย     

ความโลภโกรธ รักลุ่มหลง จงตัดไป     

ธรรมกาย จะใสสด หมดจดกัน     

- บุญยิ่งล้ำ ตำแหน่งสูงยิ่งมีภัย ให้รอบคอบ     

เหมือนอยู่ขอบ เหวหมื่นวา ตกมาหนัก     

ปีนยิ่งสูง ตกยิ่งหนัก ประจักษ์ชัด     

เคยฉลาด ไม่ควรผิด คิดโง่งม     

     ผู้นำตำหนักพระ (ถันจู๋)       คือเจ้าของหรือผู้รับผิดชอบพุทธสถานั้น ๆ       

     พุทธบริกร     คือญาติธรรมทียินดีปฏิบัติหน้าที่ช่วยเหลือดูแลญาติธรรม ซึ่งเปรียบเสมือนพระพุทธทั้งหลาย     

- บำเพ็ญตน       “เกรงสาม”*      โบราณว่า     

     1เกรงเบื้องบน     อาญาฟ้า        2เกรงผู้เป็นใหญ่           

สำรวมด้วย       3เกรงอริยะ     โอวาทไว้     

เกรงทั้งใจ วาจากาย ให้พร้อมกัน     

-      “พิจารณ์เก้า”*      เข้าใจคิด สะกิดตน     

ที่เห็นผล       1พิจารณ์ดู     ให้รู้แท้     

ได้ยินแน่       2พิจารณ์หู     ให้รู้ชัด     

รู้ระงับ       3สีหน้าตน     ให้ดูดี     

- พิจารณ์สี่  4ท่าทีตน ให้นบนอบ     

5วาจาชอบ 6เคารพงาน 7หมั่นถามไถ่     

พิจารณ์แปด 8รู้โทสะ ระงับไว้     

ไม่หลงใหล  9สิ่งที่ได้ ให้รู้ควร     

-       “สำรวมตนสาม”*     ใครทำตาม เป็นอริยบัณฑิต     

1ความนึกคิด ในวันนี้ ซื่อดีไหม     

2กับเพื่อนพ้อง ผิดคำสัตย์ ต่อผู้ใด     

3ทบทวนใหม่ วันนี้เรียน พากเพียรมา     

     *เกรงสาม     คือ ซันอุ้ย 1 อุ้ยเทียนมิ่ง 2 อุ้ยต้าเหยิน 3 อุ้ยเซิ่งเหยินเอี๋ยน     

     พิจารณ์เก้า     คือ จิ่วซือ     

     สำรวมตนสาม     คือ ซันสิ่ง     

-       “สี่ละเว้น”* 1พูดระวัง      อย่าพลั้งเผลอ     

ไม่บำเรอ        2นัยน์ตามอง       ของบัดสี     

คุมให้อยู่        3หูไม่ฟัง      คำอัปรีย์     

ไม่ข้อสี่        4ไม่ล่วงกาย      ไร้จรรยา     

- ทำตามโอวาท เสวยวิมุติ สุขนิรันดร์     

คนดื้อรั้น เอาแต่ใจ ได้นรก     

อีกท่อนหนึ่ง แด่พุทธบุตร แม่จะโปรด     

เป็นสาธก สามคุณ* พักสักครู่ จึงต่อความ     

     สี่ละเว้น       คือ ซื่ออู้     

     สามคุณ     คือ เด็กหญิงพรหมจารีผู้บำเพ็ญดี สัญลักษณ์ ฟ้า ดินและคน ซึ่งเบื้องบนอาศัยเป็นร่างประทับทรง