เจ้าสำนักผู้บำเพ็ญธรรมท่านหนึ่ง ได้ถามธรรมกับหลวงพ่อที่บำเพ็ญเพียรว่า
“วันนี้ท่านได้ทำอะไรบ้าง”
“ข้าทำงานอยู่ทุกวัน ตอนนี้ข้าดูแลนกเหยี่ยวสองตัว กวางสองตัว นกแร้งสองตัว ทั้งยังเก็บหนอนตัวหนึ่ง ต่อสู้กับหมีตัวหนึ่ง แลยังดูแลคนป่วยคนหนึ่งด้วย”
“ท่านกำลังจะพูดว่าอะไร” เจ้าสำนักอมยิ้มถาม “ผมไม่คิดว่าในสำนักจะมีสัตว์เหล่านี้อยู่”
“เรื่องเป็นเช่นนั้นจริงๆ” หลวงพ่อตอบ
“นกแร้งสองตัว ก็คือตาทั้งสองที่ข้าต้องตักเตือนอยู่เสมอทำให้มันไม่ชักนำให้ข้าทำบาป กวางสองตัว คือขาสองข้างที่ข้างต้องดูแลทำไม่เดินบนทางชั่ว นกเหี่ยวสองตัวก็คือมือสองข้างที่ข้าต้องทำงานอยู่ประจำ ทำหน้าที่ของตนเองให้ดีที่สุด หนอนตัวนี้คือลิ้นต้องค่อยสยบมันให้อยู่มัด ไม่ให้มันพูดจาไร้สาระ หมีตัวนี้คือใจของข้า ฉันต้องบังคับความเห็นแก่ตัวกับความเห็นของตัวมันคนป่วยคนนี้ก็คือกายเนื้อของข้าไม่ให้มันล่วงสู่บาป”
จะให้คนไม่ถูกปราบให้ยอมจำนนละก็ สิ่งเหล่านี้ฝึกเป็นการบ้านทุกวัน