“เซียนซือขอชีวิตฟ้าเหลียวแล ข่าวดีฟ้าโปรดอภัยโทษให้วิญญาณ”
องค์ชายสามนาจาแห่งฟ้าทักษิณ เสด็จลงประทับทรง กลอนว่า
ในเมืองผีตายโหงเหล่าวิญญาณ
ล้วนต้องการปลดทุกข์หมดจงได้
รู้สึกนึกยากนักจักอภัย
ตักเตือนไปชาวโลกอย่าหุนหัน
อาจารย์ : การสร้างเมืองผีตายโหงก็เพื่อเตือนสติชาวโลกเพราะเขาเหล่านั้นทำเวรกรรมไว้เอง ไม่ว่าจะเป็นเหตุปางก่อนหรือผลปางหลังที่ตัดทอนอายุขัย ก็ต้องถูกขังจนกว่าจะสิ้นอายุขัย ดังนั้นไม่ว่าชีวิตบนโลกจะดีหรือเลว ก็เป็นไปตามดวงชะตากำหนด แต่ผุ้มีบุญบารมีก็ฝืนดวงชะตาได้ สามารถจะหมุนเปลี่ยนดวงชะตาได้ ไม่ว่าจะเป็นฟ้าปางก่อนหรือฟ้าปางหลัง ขึ้นอยู่ที่ “บุญบารมี” นี้ ขอให้ชาวโลกภายหลังได้อ่านหนังสือ “เที่ยวเมืองตายโหง” แล้วมีความรู้สึกหวาดกลัวเถิด หยงปี่ ! คืนนี้ทำไมเบื่อ ๆ หรือ ดูไม่มีชีวิตชีวาเลย
หยงปี่ : เพราะกระผมมีกังวล คิดอยากให้อาจารย์ชี้แนะ ประเภทแรกนับตั้งแต่เริ่มแต่งเที่ยวเมืองตายโหงจนถึงเดี๋ยวนี้มีจดหมายจากผู้อ่านทั่วทิศร้องขอให้ช่วยสำรวจญาติมิตรที่ตายไปว่าถูกขังอยู่ในเมืองตายโหงหรือเปล่า มีจำนวน 200 กว่าฉบับ ในจำนวนนี้ได้รับการเรียงอันดับจากเมืองตายโหงให้ไปสอบถามแล้วตอบจดหมาย มีเพียง 50 ฉบับ คิดเป็น 20 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น นี้เป็นความลำบากที่จะติดต่อกับชาวบ้านเขา นอกจากนี้ยังมีเรื่องอื่นอีกมากที่เขียนมาถามว่า จะฉุดช่วยญาติมิตรในเมืองตายโหงได้อย่างไร ตั้งแต่เที่ยวเมืองตายโหงมาศิษย์ก็ยังไม่เคยได้ยินว่าจะฉุดช่วยผีตายโหงได้อย่างไร เป็นสิ่งยากลำบากที่จะตอบเขาเป็นประการที่สอง
อาจารย์ : อื้ม! พูดดี ดีนะที่อาจารย์ได้เตรียมเอาไว้แล้ว มิฉะนั้นคืนนี้ถูกถามคงหน้าแตกเลย ตอนนี้ให้อาจารย์กราบเรียนเบื้องบนเป็นสารที่ให้สวรรค์ได้ประทานอนุญาติมาให้ จะอ่านให้ฟังดังนี้
ข้าพระพุทธเจ้านาจาแห่งฟ้าทักษิณ ได้ถวายสารเพื่อขอชีวิตวิญญาณผู้วายชนม์ในเมืองตายโหง
เป็นพระคุณที่ฟ้าโปรดกรุณาเหลียวแลห่วงใย ด้วยบุญบารมียิ่งใหญ่ นาจาได้รับโองการให้แต่งหนังสือเที่ยวเมืองตายโหง อาศัยศาลเจ้าหมิงเจิ้นถังเมืองไถจงซึ่งขึ้นตรงต่อฟ้าทักษิณ อาศัยถาดทรายแต่งหนังสือ โดยนำศิษย์หยงปี่แต่ละครั้งก้าวลึกลงไปในเมืองตายโหง ตาได้เป็นภาพที่น่าเวทนา หูได้ยินเสียงโอดครวญ ถึงแม้พวกเขาจะเป็นผู้เลือกเอง แต่เหล่าเซียนจะไม่มีจิตเมตตาสงสารหรอกหรือที่ใจฟ้ามีคุณธรรมให้กำเนิดที่ดี และมีโอกงการให้แต่งหนังสือก็เพื่อตักเตือนโลกให้เกรงกลัวบาป ด้วยประการฉะนี้
ข้อความการอภัยโทษ กราบเรียน
พระพักตร์พระเจ้เาเปิดกว้าง อนุญาตให้วิญญาณผู้วายชนม์ไได้เกิดใหม่
เป็นบุญบารมีแก่ยมโลก
จึงเชิญข้อความระเบียบการอภัยโทษดังนี้
(1) พวกวิญญาณตายโหงที่ถูกจองจำในเมืองตายโหงที่มีโอกาสได้รับการสอบถามหรือบรรจุอยู่ในหนังสือ “เที่ยวเมืองตายโหง” อนุญาตให้ถามความหนักเบา ลดโทษให้มีกำหนด 5 ถึง 10 ปี
(2) ผู้ที่ได้ร่วมบริจาคพิมพ์หนังสือ “เที่ยวเมืองตายโหง” เผยแผ่แทนเบื้องบน หากญาติมิตรเขาได้ถูกจองจำในเมืองตายโหง อนุญาตให้อภัยโทษได้
(3) ผู้ที่ได้ร่วมบริจาคพิมพ์หนังสือ “เที่ยวเมืองตายโหง” บุญกุศลที่ทำอนุญาตให้ลบล้างเวรกรรมชาติก่อนได้ หากได้ลิขิตว่ามีเหตุปัจจัยต้องตายโหงแล้วก็ให้ดูที่บุญกุศลของเขาว่ามากหรือน้อยก็แก้ความเลวได้มากหรือน้อยตามบุญกุศล
ทั้งหมดที่ได้ละลาบละล้วงมา
ด้วยเดชานุภาพแห่งสวรรค์
เพื่อความสะดวกในการร้องขอชีวิตของวิญญาณผู้วายชนม์ที่ตายโหง กราบขอท่านโปรดประทานอนุญาต
ควรมิควรแล้วแต่จะโปรดขอเดชะ
ชะตาฟ้าปีกะจื้อ นาจาแห่งฟ้าทักษิณผู้ถวายสาร
ศิษย์ข้า เจ้าควรจะพอใจแล้ว
หยงปี่ : ท่านอาจารย์เป็นเซียนที่ดีจะไม่มีจิตเมตตาหรอกหรือ ยอมละลาบละล้วงเดชานุภาพแห่งสวรรค์แทนเหล่าวิญญาณผู้วายชนม์เพื่อร้องขอชีวิต ศิษย์ขอกราบเบญจางคประดิษฐ์แทบพื้น แต่ว่า อนุญาตแล้วหรือยังครับ
อาจารย์ : ยกประเคนก่อนแล้วขออภัย เจ้านี่ร้ายนัก แต่ว่าอย่าได้ใจ ได้รับความกรุณาจากสวรรค์ที่ห่วงใย อนุญาตให้ตามสาร
หยงปี่ : ก็ว่าแล้ว! ท่านอาจารย์ออกบ้า บ้าถึงก็สำเร็จ
อาจารย์ : พูดพล่อยหยุดได้แล้ว คืนนี้ไม่ไปเมืองตายโหงแล้วหยุดเพียงเท่านี้