ไว้โอวาท ยังโลกหล้า ให้รู้ที่มาสืบสาย
ลูกทั้งหลาย จะคืนกลับ จงน้อมกราบ “เทียนหยาน”*
กลางทางแยก สี่แพร่ง จุดญาณทวาร
เป็นคำขาน เตือนพุทธบุตร ให้รุดเดิน
*เทียนหยาน คือ พระอริยะนามของพระพุทธบรรพจารย์เทียน
หยาน เป็นพระภาคหนึ่งของพระพุทธะจี้กง ด้วยพระโองการจาก
เบื้องบน พระองค์รับพระภาระโปรดสามโลกเฉพาะกาลในยุคนี้
ข้อหนึ่ง
- เตือนพุทธบุตร หยุดฟังต้นกำเนิด ที่เกิดมา
พู่กันพา เผยความนัย ของเบื้องบน
ในครั้งนั้น ดินฟ้ายัง คละเคล้าสับสน
ไม่มีคน เป็นอากาศธาตุ ดวงกลมโต
- ครั้งนั้น พุทธบุตรญาณเดิม เก้าพันหกร้อยล้าน
อยู่ร่วมกัน สุขสมาน ชั้นฟ้าใส
เซียนน้องพี่ กับแม่องค์ธรรม ตามชิดใกล้
ร่วมล่องไป ไม่ห่างองค์ พระมารดร
- สุขาวดี ที่สุขสานต์ สำราญเล่น
มังกรหยก หงส์เป็นพา- ห-นะศรี
ไม่กลัวหนาว ไม่กลัวร้อน มีเสรี
วิสุทธี ไม่โต้กัน เช่น “หยาง” “อิน”*
“หยาง, อิน” คือ สภาวะซึ่งโต้ตอบตรงกันข้าม เช่น
“หยาง” คือ ฟ้า บุรุษ ใส สว่าง ปลอดโปร่ง ดีงาม ฯลฯ
“อิน” คือ ดิน สตรี ขุ่น มืด อับทึบ เลวร้าย ฯลฯ
- เมื่อมีเวลา ก็เที่ยวชม ภิรมย์ทัศน์
ยามข้องขัด เล่นหมากรุก ดีดเพลงขิม
ผลท้อทิพย์ สุธารส เราได้กิน
เหยียบเมฆบิน ด้วนเกือกทิพย์ เสื้อผ้าเซียน
- อนุตตรฯ เป็นอมตะ แดนศักดิ์สิทธิ์
มีพลังฤทธิ์ เกิดสร้างสรร แต่สงบ
เมื่อเข้าเกณฑ์ “หนึ่งชวด” เวลาครบ
แม่จึงกำหนด ให้เจ็ดพระพุทธา คุมฟ้าดิน
- หมื่นแปดร้อยปีต่อมา จึงมีฟ้า อันใสสด
ถึง“สองฉลู” ตามกำหนด แผ่นดินจึงพร้อมได้
ธาตุเบาใส กลายเป็นท้องฟ้า ดาวกระจาย
ขุ่นข้นกลายเป็นแผ่นดิน ภูเขาธาร ทะเลบึงฯ
- เข้า“สามขาล” ดินคู่ฟ้า ตะวันเดือนสลับสว่าง
บวก“ อิน”, “หยาง” อากาศก่อ เกิดสิ่งสรรพ์
อนุตตรฯ คุณวิเศษ ของจักรวาล
แยก นิพพาน เทวโลก โลกีย์ และหญิงชาย
- อนุตตรฯ เป็นนิพพาน อันสงบ
ชั้น เทวภพ มีแปรเปลี่ยน เวียนเคลื่อนไหว
โลกโลกีย์ เป็นสมมุติเทพฯ เพศหญิงชาย
สิ่งทั้งหลาย ใต้ฟ้านี้ มี “หยาง” “อิน”
- ธรรมคือหลัก หลักคือธรรม มีพลังสร้าง
เป็นความว่าง แต่ศักดิ์สิทธิ์ วิเศษล้ำ
เกิดจากหนึ่ง แล้วต่อเนื่อง กันตามตาม
เป็นสองสาม จนมากมาย หลายหมื่นพัน
- ทุกสิ่งเกิดจากหนึ่ง แล้วจึงกลาย หลายหมื่นแสน
จนจบแดน จากไม่มี จนมีถ้วน
ความลี้ลับ วิเศษเหลือ เหนือกระบวน
ไม่อาจถ้วน อธิบาย แม้เทพไทผู้จบเจน
- เมื่อพร้อมที่ มีดินฟ้า สารพัด
แต่ยังขาด มนุษย์หญิงชาย ในโลกหล้า
จำใจแม่ ซึ่งเป็นพระ ธรรมมารดา
ต้องสละ ให้ลูกลงมา เป็นหญิงซาย
- ส่งพุทธบุตร รุดเกิดกาย หลายคราครั้ง
ลูกไม่ยั้ง อยู่พัฒนา โลกาถิ่น
แม่จำต้องเสก สุราโลหิต หลอกให้กิน
มอมเมาสิ้น บุตรพุทธา ณ “เชิงผาไตร”
*“ชิงผาไตร” คือ เชิงเขา ซันซันพอ ซึ่งเป็นจุดแบ่งแยกที่พุธญาณ
เดิมจะจุติลงเกิดกายในโลกมนุษย์
- แล้วเสกสร้าง สระเซียนใหญ่ ให้ลงสรง
ลักเครื่องทรง ที่ถอดวาง ห่างหายหนี
พอสร่างเมา ลูกเหลียวหาแม่ ไม่เห็นมี
ทั้งเกือกเสื้อ วางอยู่ดีดี ก็หายไป
- แม่รวดร้าว เมื่อยินเสียงลูก ระงมหา
ลูกจงมุ่งหน้า ตะวันออก* เถิด อย่าตามหมาย
หากแม่คืน เสื้อเกือกทิพย์ แก่ลูกไป
จะมีใคร ยอมอยู่พัฒนา โลกากัน
- ครั้งนั้นลูกจึงหา กิ่งใบไม้คลุมร่าง ป้องกันหนาว
หิวกระหายเข้า กินลูกสน ลำธารน้ำ
พุทธบุตร ใจจะขาด ต่างครวญคร่ำ
“เมื่อไรนำ ลูกกลับเบื้องบน แม่บอกที”
- แม่ตอบว่า“ยุคสามกำหนด โปรดครั้งใหญ่”
แม่จะจดหมาย มาถึงพุทธบุตร ฉุดพวกเจ้า
ลูกต่างยัง คลางแคลงใจ เฝ้ารบเร้า
รับปากเจ้า แม่จึงเขียนประกัน ให้ ลัญจกร
ตะวันออก คือ โลกมนุษย์
- จากนั้นพุทธบุตร ก็ท่องไป ในแดนโลก
หญิงชายปก ครองโลกา เริ่มพันธุ์เผ่า
ลูกกับแม่ ต้องจากกัน ด้วยความเศร้า
จากนั้นเจ้า ก็เริ่มทุกข์ ถูกเคียวกรำ
- จนบัดนี้ นานนับได้ หกหมื่นปี
คิดถึงที่ ลูกทุกข์กรำ ช้ำใจแม่
ได้กำหนด แม่จึงให้ ธรรมปรกแผ่
ให้พุทธาแท้ สามพระองค์ ลงเก็บงาน
- ที่บอกเล่า กล่าวขานถ้วน ล้วนความจริง
หวังอย่างยิ่ง พุทธบุตร รุดขอวิถีฯ
ยึดสายทองแม่ ตามกลับมา อย่ารอรี
ไม่ตื่นเสียที ตกทะเลทุกข์ จะเนิ่นนาน
- กล่าวถึงตรงนี้ แม่แสนที่ จะอาดูร
จึงขอพักไว้ สักครู่ใหม่ จะไขความ
พัก