เป็นบุคคลที่สังคมรังเกียจ

แต่ปางก่อน

..... หากผู้ใดเคยเป็นคนที่มีจิตใจไม่รู้จักประมาณตนเอง

ไม่เคยรู้จักชื่นชมผู้อื่น ในใจมักคิดอิจฉาริษยาผู้อื่นเป็นกิจวัตร

เมื่อเห็นผู้ใดมีดีมีเด่นกว่าตัวก็คิดอิจฉาริษยาเอาไว้ก่อน แทนที่จะ

ชื่นชมหรือมองในจุดที่ดีของเขา คิดแต่จะให้ตนดีเด่นเกินกว่า

ใครเสมอ

ในชาตินี้

..... คนผู้นั้นจึงเป็นบุคคลที่สังคมรังเกียจ ไม่ว่าจะเป็น

คนที่มีรูปงามเพียงใด หรืออาจจะมีฐานะดีอย่างไรก็ตาม แต่

เพื่อนฝูงก็พากันติฉินนินทา พากันรังเกียจราวกับว่าตนเป็น

คนมีกลิ่นตัวแรง ชีวิตจึงเป็นทุกข์เป็นกังวลเหมือนคนมีปมด้อย

เพราะขาดความเชื่อมั่นและปราศจากการชื่นชมจากคนรอบข้าง