นายลิหวุนหัว เป็นช่างแกะสลักในเมืองหางโจว ล้มป่วยมาช้านาน คืนหนึ่งมีคนเคาะประตู ถามว่ามีธุระอะไรหรือ ตอบว่ามีธุระสำคัญ ลิเลยเปิดประตูต้อนรับ คนแปลกหน้าบอกว่า ข้าฯ รับคำสั่งจากเจ้านายให้พาเจ้าไป
นายช่างลิบอกว่า ข้ากำลังป่วยอยู่ ไม่สะดวกในการไปไหนมาไหน คนแปลกหน้าบอกว่า จงวางลงเสีย แล้วเร่งให้ไป ภรรยาของลิหวุนหัวได้ยินเช่นนั้นเกิดเป็นห่วง เดินตามพวกเขาไปจนมาถึงศาลใหญ่หลังหนึ่ง ข้างในมีบุรุษน่าเกรงขามนั่งอยู่ ลักษณะคล้ายกับเป็นเจ้า ถามว่า เจ้าไม่เทิดทูนตัวหนังสือตามกฏต้องรับการลงโทษ
ลิหวุนหัวกราบเรียนว่า ผู้น้อยมีอาชีพเป็นช่างแกะสลัก จำเป็นต้องทำ เทพบอกว่า อาชีพแกะสลักเป็นอาชีพดี หากแต่เจ้าเวลาทำความสะอาดได้ล้างเอาตัวหนังสือออกจากไม้ แทนที่เจ้าจะนำไปเผาไฟเสีย ขี้เถ้านำไปโรยลงในแม่น้ำหรือหาที่สะอาดฝังไว้ แต่เจ้าไม่ทำ กลับทิ้งลงในกองขยะ นั้นไม่ใช่เป็นการเหยียบย่ำตัวหนังสือแล้วจะให้พูดว่าอย่างไร
ลิหวุนหัวเงียบ เทพเลยหยิบพู่กันสีแดงวาดวงกลมใหญ่บนร่างของลิ และให้บริวารตีก้น 60 ไม้ แล้วปล่อยตัวกลับไปภรรยาของลิเห็นดังนั้นรีบประคองสามีกลับบ้าน พอเหลียวหลังมาศาลนั้นได้อันตรธานหายลับไปแล้ว
ต่อมาไม่นาน วงกลมที่วาดไว้บนร่างของลิหวุนหัวเริ่มเน่ารอยที่ถูกตีมีเลือดไหลออกมา เจ็บปวดมากจนต้องร้องครวญคราง บนเตียง 10 วันต่อมาก็ตายลง ภรรยาของลิจึงนำเรื่องที่พบเห็นมาเล่าให้ชาวบ้านฟัง เป็นการตักเตือนช่างแกะสลักทั้งหลายควรสังวรไว้