พุทธะจี้กง ประทับทิพย์ญาณ
นรกไซร้ ไร้ซึ่ง ประตู เข้าออกแล
ปณิธานแน่วแน่ มหากรุณา โลกเลื่อมใส
ที่เก่าเคยเยือนไซร้ ความในใจ ก็ไม่ใหม่
ไม่ศรัทธา หาเชื่อไม่ ในใจไร้ ซึ่งกุศล
พุทธะจี้กง : เอาล่ะ! ประทานยันต์เผาให้ดื่ม วิญญาณจงออกจากร่าง
ชิวเซิง : ท่านคือพระอาจารย์จี้กงใช่หรือไม่?
พุทธะจี้กง : ถูกต้องเราคือสงฆ์เฒ่าจี้กง
ชิวเซิง : พระอาจารย์ครับ ท่านสวมจีวรขาดๆ ถือพัดขาดๆ ใส่รองเท้าฟาง ช่างมีความสุขจริงๆ
พุทธะจี้กง : แน่นอน กายสังขารไม่ถูกผูกมัด มีอิสระเสรี จึงมีความสุขเช่นนี้ ศิษย์อยากจะลองมีความสุขแบบนี้บ้างไหมล่ะ?
ชิวเซิง : ไม่ครับ! แต่งตัวแบบนี้อยู่ในสภาพความเป็นจริงของสังคมมันเป็นอะไรที่แปลกประหลาดมาก
พุทธะจี้กง : ที่พูดมามันก็ถูกนะ
ชิวเซิง : (โดยที่ไม่ทันรู้ตัวก็มาถึงสถานที่ที่ไม่รู้จัก) พระอาจารย์ครับ ! ท่านลองมองดูทะเลที่อยู่เบื้องหน้านั่นสิครับ ที่นี่คือที่ไหนกันครับ?
พุทธะจี้กง : ที่นี่คือทะเลกรรม
ชิวเซิง : แต่ในทะเลกรรมแห่งนี้มีผู้คนมากมายกำลังโศกเศร้าคร่ำครวญ เดี๋ยวก็จมเดี๋ยวก็ลอย ผลุบๆโผล่ๆอยู่ในนั้น นี่เป็นเพราะเหตุใดกันครับ?
พุทธะจี้กง : นั่นเพราะผู้ที่ตกสู่ทะเลกรรมจะเจ็บปวดทรมานเหมือนกับถูกเข็มแหลมทิ่มแทง ดังนั้นจึงโศกเศร้าคร่ำครวญแบบนั้น
ชิวเซิง : ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง
พุทธะจี้กง : ศิษย์เรา! สถานที่แสดงธรรมของพระกษิติครรภ์โพธิสัตว์อยู่ข้างหน้านี้แล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะ
พุทธะจี้กง : เบื้องหน้ามีเจ้าหน้าที่มาคอยต้อนรับอยู่สองท่าน ศิษย์เราเจ้าลองเข้าไปสอบถามดูซิ
ชิวเซิง : ศิษย์รับทราบแล้วครับ ไม่ทราบว่าท่านทั้งสองคือเจ้าหน้าที่ ที่จะพาพวกเราไปพบพระกษิติครรภ์โพธิสัตว์ใช่หรือเปล่าครับ?
เจ้าหน้าที่ : ถูกต้องแล้ว! พวกเราได้รับบัญชามาจากพระโพธิสัตว์
พุทธะจี้กง : งั้นก็ดีละ! รบกวนท่านทั้งสองนำทางด้วย
ชิวเซิง : (เข้ามาภายในตำหนัก) พระอาจารย์ครับ! ผู้ที่อยู่เบื้องหน้าเรา ในมือถือคทาบรรพชิต บนเศียรสวมมาลาห้าทิศ ใช่พระกษิติครรภ์โพธิสัตว์ไหมครับ?
พุทธะจี้กง : ใช่แล้ว
พระโพธิสัตว์ : ผู้ที่สหายธรรมจี้กงพามา คือชิวเซิงพู่กันทรงมือเอก ที่ได้รับเทวราชโองการให้ประพันธ์หนังสือ“ท่องนรกอเวจีใหม่”ใช่หรือไม่?
พุทธะจี้กง : ใช่แล้ว ศิษย์เรา! เจ้ารีบเข้าไปคารวะพระโพธิสัตว์เร็ว
ชิวเซิง : ผู้น้อยคารวะพระโพธิสัตว์
พระโพธิสัตว์ : ชิวเซิงเชิญลุกขึ้นเถอะ นี่เป็นครั้งแรกที่หนังสือโต้ตอบทางการทูตละเลยเรื่องการต้อนรับ หวังว่าอย่าได้ถือโทษตำหนิ
ชิวเซิง : ผู้น้อยมิกล้าครับ!
พระโพธิสัตว์ : อาจารย์กับศิษย์ ทั้งสองท่าน ทำไมไม่เข้ามานั่งซักประเดี๋ยวล่ะ เพิ่งจะชงชาเสร็จพอดี อาจารย์-ศิษย์เชิญดื่มชา
พุทธะจี้กง : ขอบคุณสหายธรรม
ชิวเซิง : ชานี้เทียบกับชาที่อยู่บนโลกมนุษย์แล้วเป็นชาที่หอมกรุ่นมาก พระโพธิสัตว์ครับ! เมื่อดื่มชานี้หมด กลับไปบนโลกมนุษย์แล้วจะนอนไม่หลับไหมครับเนี่ย?
พระโพธิสัตว์ : เมธีโปรดวางใจ ไม่เป็นเช่นนั้นหรอก
ชิวเซิง : งั้นผู้น้อยก็ไม่ปฏิเสธที่จะดื่ม สงสัยว่าถ้วยนี้จะเล็กเกินไป
พระโพธิสัตว์ : จริงหรือเปล่า? ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยววันหลังจะเปลี่ยนเป็นถ้วยใหญ่ให้ วันนี้เมธีเพิ่งจะเริ่มต้นมาเยี่ยมชมเป็นครั้งแรก ต้องการให้ช่วยเหลืออะไรบ้างหรือไม่?
ชิวเซิง : พระโพธิสัตว์ครับ! ครั้งนี้ผู้น้อยติดตามพระอาจารย์จี้กงมาเที่ยวชมนรกอเวจี ได้ยินเขาเล่าลือกันว่านรกอเวจีมืดมิดและอันตรายมาก เป็นไปได้หรือไม่ที่จะขอยืมศัสตราเวทของท่านไว้ใช้ป้องกันตัวสักชิ้น?
พระโพธิสัตว์ : ศัสตราเวทของที่นี่ ที่เราสามารถให้ยืมได้มีเพียง“มีดทองคำพันปี”เพียงเล่มเดียวเท่านั้น
ชิวเซิง : มีไว้ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย (ยื่นมือออกไปรับมีด) ผู้น้อยกราบขอบคุณพระโพธิสัตว์เมตตา
พุทธะจี้กง : ศิษย์เรา! เจ้าจะเอามีดไปทำอะไร?
ชิวเซิง : นรกอเวจีอันตรายและน่ากลัว เตรียมการเอาไว้ป้องกันตัวสักหน่อยจะดีกว่า
พุทธะจี้กง : ลูกศิษย์! ถึงสำนักก่งเหิงถังแล้ว วิญญาณเจ้าจงกลับเข้าร่าง
ชิวเซิง : ศิษย์น้อมส่งพระอาจารย์
พุทธะจี้กง : เอาล่ะ! อาจารย์กลับละ