ในรัชสมัย ชุนชิว ขุนนางชั้นผู้ใหญ่นามว่า จื้อ ฉั่น ท่านเป็นผู้เพียบพร้อมด้วยคุณธรรมแม้แต่จอมปราชญ์ ขงจื้อก็ยังชื่นชมยกย่องเกียรติคุณของท่านอยู่เสมอ
ท่าน จื้อ ฉั่น มีความเคารพนอบน้อมต่อผู้อาวุโสเมตตาต่อผู้น้อย และรักราษฎรทุกคน บรรพชนในตระกูลของท่านล้วนตั้งมั่นอยู่ในคุณธรรมความดีสืบต่อกันลงมา ท่านจื้อฉั่นก้เช่นเดียวกันตลอดชีวิตทองท่านชอบทำบุญให้ทานเป็นประจำไม่ยุ่งเกี่ยวกับการฆ่าสัตว์ตัดชีวิตเลยบ่อยครั้งมักมีมิตรสหายและราษฎร นำปลาเป็นๆ มามอบให้ท่านเป็นของกำนัล ต่างหวังว่าท่านจะได้ลิ้มรสเนื้อปลาใหม่สดเป็นอาหาร
แต่พอผู้มาเยือนกลับไปแล้วท่านจะให้คนรับใช้นำปลาไปปล่อยลงในบึงน้ำหลังบ้านทุกครั้งท่านชอบมองดูปลาแวกว่ายไปมาและพูดขึ้นด้วยความสบายใจว่า “จงอยู่ที่นี่อย่างรื่นรมย์และเป็นสุขๆ เถิด” ตลอดชั่วชีวิตของท่านไม่เคยฆ่าปลาหรือกินปลาใดๆ เลย จะเห็นได้ว่า ท่าน จื้อ ฉั่น นอกจากจะทรงคุณธรรมแล้ว ยังรักสัตว์ทั้งหลายอยากให้ชีวิตผู้อื่นพ้นทุกข์ การประพฤติเช่นนี้มิใช่เรื่องเฉพาะนักบวชผู้ถือศีลเท่านั้นไม่ว่าคนชาติใด ศาสนาใด ก็น่าจะปฏิบัติตามมิใช่หรือ