สรรพสิ่งพึ่งฟ้าดินกำเนิด ให้บังเกิดดีชั่วมัวกับใส
ล้วนเพราะเหตุบุญบำเพ็ญแตกต่างไป เกิดเป็นคนกรรมชดใช้เหนื่อยตามกัน
คิดดีชั่วล้วนกระทบประตูจิต กรรมตามคิดบัญชีทดกฏไม่ผัน
รู้ผิดแล้วสำนึกบาปกลับตัวทัน ร่วมใจกันขึ้นฝั่งได้ไม่สายเกิน
อันมนุษย์ทั้งหลายที่อยู่ในโลกจะอยู่ท่ามกลางฟ้าดิน ใจถูกส่องด้วยหลักธรรมฟ้า ส่วนกายก็เลี้ยงดูด้วยแผ่นดิน ดังนั้นชีวิตจึงดำรงอยู่ได้
ฟ้ามีอากาศที่สะอาด แผ่นดินมีฝุ่นที่สกปรก ดังนั้นใจจึงถูกเปื้อนเปรอะจึงมีการแบ่งแยกชั่วดี
สำหรับคนดีก็สามารถเข้าใจหลักธรรมฟ้า และหลักธรรมมนุษย์ ทุกแห่งหนจะกระทำด้วยความระมัดระวัง ทุกขณะจะระมัดระวังความคิดชั่วพยายามละชั่วทำดี นั่นก็คือสายธารที่สะอาดบนแผ่นดินสกปรก
จิตเดิมของคนสะอาดอยู่แล้ว ที่มีก็เพราะถูกความอยากลวงหลอกทุกแห่งจึงมีอิทธิพลของผลประโยชน์ทรัพย์สิน ดังนั้นจิตสำนึกจึงถูกครอบคลุมเห็นตาทิพย์เบื้องบนมีแต่เมฆหมอก จึงไม่รู้จักสถานที่จะคืนกลับ ในที่สุดเลยไม่มีผลแห่งความดี
ดังนั้น มนุษย์ในโลกนี้ ก่อนอื่นต้องเข้าใจ ความถูกผิดชั่วดี ขจัดความชั่วสร้างสรรความดี ก็จะมีโอกาสเข้าถึงได้ มีคำกล่าวว่า “คนไม่ใช่ปราชญ์อริยะไฉนจะไม่มีผิด” พุทธพจน์ว่า “รู้ว่าผิด ก็ฉุดช่วยได้ หันกลับขึ้นฝั่ง” ขอให้บุตรคุณธรรมจงพากเพียรเอย