บำเพ็ญจนดอกเหมยพ้นกิเลส
ลมเย็นระรื่นแจ่มเคียงกายา
ทุกแห่งหนสามารถสุขหรรษา
พื่งพาจิตสะอาดก้องหมื่นปี
ความซื่อสัตย์สุจริตเป็นอาภรณ์ของกาย ไม่ขอไปทีเอาความการุณย์ยุติธรรมมาปฏิบัติต่อโลก ต่อผู้มีจิตวิญญาณไม่มั่นคง ทำตัวอยู่แนวหน้า มีความองอาจกล้าหาญ แม้อันตรายก็ไม่ส่งเดช พบกับความลำบากก็ไม่หวาดกลัว ขอเพียงเข้าใจบูชาฟ้าปฏิบัติธรรม เฝ้าระวังตัวนอบน้อม ก็จะสามารถถึงวันที่สมบูรณ์ ของโลกแห่งความฝัน ละซากกิเลสวิญญาณลอยสู่อวกาศสถิตย์ยังดินแดนที่ไม่มีความสโศกเศร้ามีแต่ความหรรษา แล้วยังสามารถลงมาเป็นอาคันตุกะในโลกนิรันดร์ สุขอะไรจะปานนี้เหนือกว่าเรือนทองวิหารหยก ใจที่ไม่มีคุณธรรม โลกที่จะมีความสุขแบบขอไปที เมื่ออายุขัยมาถึง สมบัติโลกใดๆ ก็ไม่สามารถนอนไปกับซากศพ เปรียบเปรยนี้มีอยู่จริงๆ เพื่อให้มนุษย์รู้จักเกรงกลัวไว้บ้าง
พบเรื่องราวอะไร ต้องเรียนให้รู้ว่ามันบอกอะไรแก่เธอ
ผู้บำเพ็ญธรรมต้องวิริยะ วิริยะคือไม่เกียจคร้าน หากผู้บำเพ็ญธรรมถูกกระทุ้ง นั่นไม่ใช่ลักษณะของบัณฑิตแล้ว