บุญวาระพิเศษ นับหมื่นปี เพิ่งมีมา
เริ่มเวลา สอบคัดเลือก กัปล์สุดท้าย
สามพระพุทธา ชุมนุม “หลงฮว๋า” เก็บงานใหญ่
สอนพุทธบุตรให้ ได้อรหันต์ บรรลุธรรม
ข้อแปด
- เตือนพุทธบุตรเดิม ใจแม่รวดร้าว หน่ายเศร้าชินชา
ดูดูเถิดหนา ลูกไม่ยอมตื่น จากโลกีย์วิสัย
หลงสุขจอมปลอม ยอมกรำลำบาก ทุกทุกวันไป
นิพพานทางใหญ่ กลับขอไปที ว่า “ไม่มีเวลา”
- ผู้คนส่วนใหญ่ หลงใหลทางโลก ผิดหลักอริยะ
บ้างกลัวปะทะ ถูกมารรุมใส่ ใจไม่มุ่งมั่น
วิถีธรรมจริง ต้องถูกทดสอบ ตั้งแต่โบราณ
สอบวัชรญาณ แข็งแกร่งจีรัง เหมือนดังหยกงาม
- หยกไม่เจียระไนย จะไม่ได้รูป พูดกันถูกต้อง
ธาตุแท้เป็นทอง ยิ่งเผาให้ร้อน จะยิ่งสุกปลั่ง
ลำต้นไม้ใหญ่ ถูกลิดกิ่งก้าน จึงเป็นหลักคาน
นำมาตอกฐาน สร้างอาคารใหญ่ จะได้มั่นคง
- เปรียบทุกอย่าง ไม่ต่างอะไร กับเรื่องคนเรา
จิตปัญญาเชาว์ จะเงากระจ่าง เพราะต่างขัดฝน
ลูกกตัญญู จะปรากฏได้ ในบ้านยากจน
ชาติจะเกิดคน เก่งกล้าภักดี เมื่อมีภัยมา
- ท่ามกลางลมแรง จะรู้หญ้าแกร่ง มิได้แสร้งว่า
ไม่เห็นกับตา จะปะปนไป ไม่รู้ประจักษ์
ตั้งแต่โบราณ ผู้บำเพ็ญเพียร เคยมีมากนัก
จะงอนิ้วนับ จับตัวอย่างเล่า เท่าที่จำมา
- ยังจำได้ไหม ที่ “เจียงไท่กง”* เคยขายแป้งหมี่
ถูกมารลองดี ทดสอบจิตใจ ในเรื่องต่างต่าง
ส่วน อุ๋นอ๋อง ถูก โจ้ว ขังเมือง อิ่ว ถึงเจ็ดปีนาน
ต่างรู้พิจารณ์ ว่าเป็นกำหนด ซึ่งสู้อดทน
เจียงไท่กง คือราชบุตรองค์ที่ 4 ของกษัตริย์โจวอุ๋นอ๋อง บาเพ็ญจนสำเร็จเป็นพระอริยะ เป็นผู้ปฏิบัติดีจนแม้แต่บรมครูขงจื้อก็ยึดถือพระจริยวัตรของพระองค์เป็นแนวทางปฏิบัติ
สมัยตกยาก พระองค์เคยหาบแป้งหมี่ไปขาย เข่งแป้งหมี่ถูกม้าลากล้มคว่ำ แต่พอจะเก็บโกยแป้ง ลมก็แกล้งพัดจนแป้งกระจายหมดไป
อุ๋นอ๋อง คือ กษัตริย์ต้นราชวงศ์โจว (ประมาณ 3,500 ปีก่อน)
เป็นกษัตริย์ที่ทรงคุณธรรม มีความกตัญญูเป็นเลิศ
โจ้ว คือ ชื่อเจ้าเมืองในสมัยอุ๋นอ๋องผู้ทารุณโหดร้ายเสมอด้วย
พระจักรพรรดิจิ๋นซีฮ่องเต้
อิ่ว คือ ชื่อเมืองหนึ่งในสมัยราชวงศ์โจว
- แม้ ข่งจ้งหนี* ก็เคยมีภัย มารมา-รอนราญ
ครั้งหนึ่งเดินผ่าน เขตเมือง อุ้ย,ซ่ง ถูกจับคุมขัง
ถูกลบรอยเท้า โค่นต้นไม้ใหญ่ ที่ใช้กำบัง
ถูกอดอาหาร ที่เมือง ไช่,เฉิน นานอีกเจ็ดวัน
- ผู้คนครั้งนั้น มองดูจอมปราชญ์ เช่นคนโง่บ้า
เล่าความเป็นมา ก็ไม่อาจถ้วน กระบวนความได้
เช่น ชิวฉางชุน สู้บำเพ็ญหนัก ยากกว่าใครใคร
เกือบจะอดตาย ถึงเจ็ดแปดครั้ง ก็ยังสู้เพียร
ข่งจ้งหนี : จอมปราชญ์ขงจื้อ
อุ้ย,ซ่ง : เมืองที่บรมครูขงจื้อเดินทางไปแพร่ธรรมและถูกขุนนาง
ทรราช เหยียดหยาม กำจัด
ไช่,เฉิน : เมืองที่บรมครูขงจื้อเดินทางไปแพร่ธรรม มาถึง
ชายแดนเมืองไช่จะเข้าเมืองฉิน บังเอิญถูกล้อมกรอบอยู่ในเขตสงคราม
ที่เมืองอู๋ยกทับมาโจมตี
ชิวฉางชุน : เป็นผู้ปฏิบัติดี บำเพ็ญด้วยความอดทนยิ่งจนสำเร็จ
มรรคผลเป็นพระอริยเจ้าในที่สุด
- ธิดาน้อยเมี่ยวซัน ถูกบั่นตัดแขน เจ็บแสนทรมาน
ซุนปู้เอ๋อ นาง ยอมลวกน้ำมัน ให้หน้าเป็นแผล
การบำเพ็ญเพียร ก่อนกับเดี๋ยวนี้ มีการเปลี่ยนแปร
จะไม่ย่ำแย่ เพราะมารลดลง อีกร้อยเท่าตัว
- ผู้เป็นหลักคาน มีฐานของบุญ จึงถูกทดสอบ
มารมารุมรอบ กรำกรอบอารมณ์ บ่มพุทธจิตฉาย
ประตูพระอริยะ เริ่มจากจุดนี้ เป็นขั้นบันได
แม้รู้ความนัย เข้าใจถ่องแท้ ถึงแน่สุขาวดี
- แม่ได้กำหนด แผนการวิเศษ ลึกซึ้งแยบยล
เอาพายุวน เป็นฉากบังไว้ ภายในจรัส
บำเพ็ญอนุตตรฯ แม้ไม่มีมาร ทดสอบเลือกคัด
พวกคนจรจัด ขี้เหล้าเมายา พาขึ้นเมืองแมน
- แม้ไม่ทดสอบ ให้รู้โง่,ปราชญ์ เท็จจริงแค่ไหน
อาสน์บัวของใคร จะยอมให้ใคร ได้ขึ้นนั่งก่อน
อย่าว่าแต่เรื่อง อริยะฐานะ จะสอบขั้นตอน
ถึงแม้ราษฎร สอบเป็นขุนนาง นานนับสิบปี
ธิดาน้อยเมี่ยวซัน : พระนามเดิมของพระโพธิสัตว์กวนอิม
ซุนปู้เอ้อ : ธิดาเศรษฐีในสมัยราชวงศ์ซึ่งผู้มีรูปโฉมงดงามยิ่ง
ความงามเป็นอุปสรรคต่อการบำเพ็ญ นางจึงทำลายโฉมตนเองและ
บำเพ็ญจนสำเร็จอริยมรรคในที่สุด
- แม่หนักใจลูก ถดถอยหายห่าง เพราะต่างไม่รู้
แม่น้ำตาพรู จนเป็นเลือดหยด รันทดร่ำไห้
ซ้ำแล้วหลายครั้ง จดหมายถึงลูก แม่ได้ส่งไป
แต่ครั้งไหนไหน ไม่เห็นว่า จะงอกเงยกัน
- เฝ้ากำชับซ้ำ ย้ำเตือนร่ำไป ใยจึงไม่ตื่น
ผู้ใดขัดขืน โอวาทของแม่ จะตกนรก
ลูกเอ๋ยแม่เรียก จงเร่งรู้จิต รีบคิดให้ตก
แม้มารรุมรบ สอบหมื่นพันซ้ำ จิตไม่ทรามลง
- มั่นบุญกุศล จงเสมอต้น จนตลอดปลาย
อย่าได้วุ่นวาย มีศรัทธามั่น แล้วมารจะหยุด
โบราณบำเพ็ญ ต้องมุ่งป่าเขา ย่ำเท้าก้าวรุด
จำต้องทิ้งลูก ทิ้งเมีย,สมบัติ พรากพลัดออกเดิน
- ท่องไปทั่วป่า หา ธรรมสายตรง* พบก็ทั้งยาก
สุดแสนลำบาก จนรองเท้าเหล็ก ผุพังสึกกร่อน
ต้องเจออุปสรรค ถูกเคี่ยวกรำหนัก ยากเข็ญซับซ้อน
ผู้วิเศษก่อน จึงมาชี้นำ ด้วยซึ้งน้ำใจ
ธรรมสายตรง หมายถึง พระวิสุทธิอาจารย์ หรือพระสังฆปรินายก ที่สืบทอดต่อมาตามพงศาธรรม และถ่ายทอดวิถีแห่งจิตให้โดยตรง
- ท่านมาลองใจ ใครบำเพ็ญดี มีศรัทธามั่น
จึงพาเข้าถ้ำ ไปฝึกฝนญาณ ดัง ต้นออนใหม่*
สามพันบุญดี สี่ร้อยเป็นผล จนสำเร็จไป
ก็เพียงแต่ได้ ใน ชั้นเทวโลก เสวย สุขชั่วคราว
- บำเพ็ญอนุตตรฯ ดูช่างง่ายดาย ในยุคขาวนี้
ได้รู้จุดชี้ แล้วเพียรปฏิบัติ เร่งตัดตัณหา
คุณอันวิเศษ จะไม่เปิดเผย หากมิใช่เวลา
แม่ได้เมตตา ให้ลูกกึ่งบวช ซึ่งยังครองเรือน
- บัดนี้ภาวะคับขัน เน้นงานอริยะ ลดละทางโลก
อย่าไดเลี่ยงหลบ เกลื่อนกลบเกียจคร้าน ให้หมั่นเพียรจริง
จดหมายโลหิต สะกิดใจตื่น ฟื้นลูกชายหญิง
มิใช่อ้างอิง สุภาษิตพร่ำ พูดย้ำร่ำไร
- เพื่อลูกโดยแท้ แม่จึงเหนื่อยหนัก แทบใจสลาย
จงจำมั่นไว้ เหล่าพุทธบุตร ช่วยพูดอรรถา
เขียนถึงตรงนี้ ให้ “สามคุณ” พัก สักครู่เวลา
แล้วแม่จะมา ประทับเขียนใหม่ ในกระบะทราย
ต้นอ่อนใหม่ หมายถึง จิตที่เพิ่งเริ่มจะรับการฝึกฝน