กล่าวถึงเฉินจิ้นอันซึ่งฝากเลี้ยงและเรียนหนังสือที่บ้านกงอี้ มีอยู่วันหนึ่งเกิดทะเลาะวิวาทกับคนงานของกงอี้ ท่านกงอี้จึงเรียกคนทั้งสองลงมานั่งสงบสติอารมณ์อยู่ข้าง ๆ กงอี้ แล้วจึงเริ่มสั่งสอนจิ้นอันว่า
เรียนหนังสือรู้หลักการเก็บซ่อนใจ เข้าถึงธรรมอารมณ์ไม่อวดดี
รู้ระงับละมุนละมัยประเสริฐศรี เอ่วยวจีระมัดระวังคำภาษา
สรรพสิ่งรับได้ไม่กังวล มีขันติผ่อนปรนไม่ถือสา
จิตสงบอารมณ์เรียบใช่เสียหน้า ชาวหยูถือธรรมมามีวินัย
แล้วหันมาสอนคนงานว่า ชาติก่อนขาดบำเพ็ญชะตาไม่ดี
ชาตินี้หวังหาคนช่วยกอบกู้ ไม่ได้ร่ำเรียนไม่มีความรู้
พูดจาไม่รื่นหูจงอย่าทำ ยังไม่ฝึกจริตของครอบครัว
หลงเมามัวตกต่ออันธพาลไพล่ เห็นแก่โลภคนเพื่อนเอาแต่ได้
นับอะไรอวดดีพูดเสียดสี
หลังจากกงอี้สั่งสอนทั้งสองคนจบลง ทั้งสองผงกศีรษะขอบคุณแล้วถอยออกไป นี่คือกงอี้สั่งสอนชักนำคนเกกมะเรก เป็นขันติที่ยี่สิบแปดต่อมาภายหลังคนเขียนกลอนให้
เก่งหนึ่งโง่หนึ่งทะเลาะวิวาท เพราะขาดศิวิไลชักนำสอนดี
ทำลายเก่งโง่ต่างผ่อนปรนปรีย์ สร้างศักดิ์ศรีถือโอกาสเกิดเป็นชาย