ความโกรธเคืองจะเป็นอุปสรรคต่อหนทางการบำเพ็ญอย่างใหญ่หลวง หากไม่ขจัดให้หมดไป ก็เกรงว่าจะทำให้การบำเพ็ญต้องถดถอยไป
ปรารถนาให้ลมปราณราบรื่นไม่ติดขัด
จะต้องอ่อนโยนไม่แข็งกระด้าง
จะต้องมีสติไม่วุ่นวาย
จะต้องรวบรวมไม่ให้กระเจิดกระเจิง
เมื่อโมโหลมปราณติดขัดไม่ราบรื่น
เมื่อแข็งกระด้างก็ไม่มีความอ่อนโยน
เมื่อสับสนก็ไม่เป็นสมาธิ
เมื่อแตกกระเจิงก็ไม่สามารถรวบรวมเป็นหนึ่งได้
ฉะนั้นความโกรธจึงเป็นผลเสียอย่างมาก
ต่อ กาย ใจ และดวงธรรมญาณ