ในมณฑลหูไป่ ณ ตำบลตงหนานเซียง มีครูคนหนึ่งนามว่า ยีเยียวถิง วุฒิอาชีวครู เป็นครูสอนชั้นประถม ปกติครูเป็นคนไม่เทิดทูนหนังสือ มักจะใช้หมีก หรือชอล์กเขียนตามโต๊ะ บนพื้นและกำแพง ปล่อยให้ผู้คนเหยียบย่ำ บางครั้งใช้หนังสือพิมพ์ก่อไฟต้มน้ำ บางครั้งก็นำมเช็ดถูสิ่งสกปรก หลังปัสสาวะไม่ล้างมือให้สะอาดก็หยิบหนังสือมาอ่าน บางครั้งนอนอ่านหนังสือจนเมื่อยหลับไป หนังสือก็หล่นบนเตียง ปล่อยให้ร่างทับไปมา เห็นนักเรียนทำลายหนังสือพิมพ์ก็ไม่ห้ามปราม
วันหนึ่ง ตาซ้ายของครูเกิดมัว มองเห็นไม่ชัด แต่ครูก็ยังไม่สำนึกผิด วันหนึ่งถูกฟ้าผ่าแต่ไม่ตาย หากแต่ครูมีนิสัยเปลี่ยนไป วิ่งพล่านตามถนนและห้องเรียนยังพึมพำตลอดเวลาว่า ตัวครูเองได้รับผลกรรมจากการไม่เทิดทูนตัวอักษร ยังไม่ห้ามปรามนักเรียนที่รู้เท่าไม่ถึงการณ์และขอร้องชาวบ้านให้ดูเป็นตัวอย่าง อย่าลบหลู่ตัวหนังสือ มิฉะนั้นจะรับผลกรรมดั่งครู ต่อมาไม่กี่วันครูก็ตาย