ตอนที่ ๗ นักมังสวิรัติตัวยง

        สี่ปีผ่านไป มาบัดนี้ แม่ไทก์น้อยของเรา ได้กลายเป็นนางสิงโตสาวเต็มตัว มันหนักถึงสามร้อยห้าสิบสองปอนด์ แต่ยังคงเป็นแม่ไทก์น้อยตัวเดิม ที่แสนจะอ่อนโยน และแน่นอน มันปฏิเสธที่จะกินเนื้อสัตว์ทุกชนิด ผมกับมาร์กาเร็ต ถึงกับลงประกาศ ให้รางวัลถึงหนึ่งพันดอลลาร์ สำหรับผู้ที่สามารถ ทำให้แม่ไทก์น้อยของเรา หันมากินเนื้อสัตว์ เฉกเช่นสิงโตตัวอื่นๆ ได้ และเมื่อใครแวะเวียนมาเยี่ยมเยียน เราก็มักจะสนทนากัน ถึงสูตรอาหาร ที่ประกอบด้วยเนื้อ ที่เราพยายามจะให้แม่ไทก์กิน เนื่องจากความรู้เดิมที่ว่า สิงโตนั้น ไม่สามารถจะมีชีวิตอยู่ได้ หากปราศจากเนื้อ จนวันหนึ่ง ผมได้พูดคุยกับชายหนุ่ม ผู้มาเยือนท่านหนึ่ง เขาผู้นี้ ได้ทำให้ความคิดดังกล่าวของผมหมดไป เขาเชื่อว่าพืชต่างหาก ที่เป็นอาหารสำหรับมนุษย์ และสัตว์อย่างแท้จริง จากนั้นผมก็ไม่ได้สนใจ เรื่องของอาหารที่จะให้มันอีก เราตกลงใจ ที่จะทำให้มันกินตามใจชอบ ซึ่งประกอบด้วยเม็ดธัญพืชที่สุกแล้ว ผสมกับไข่ดิบและนม ผู้ดูแลสวนสัตว์ที่ผมรู้จัก ถึงกับกล่าวว่า แม่ไทก์น้อยนั้น เป็นสิงโตที่นิสัยประหลาดที่สุด เท่าที่เธอเคยพบมาเลยทีเดียว

        วันคืนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เราได้ศึกษาการเติมพวกธัญพืชชนิดต่างๆ ลงในอาหารของแม่ไทก์ ซึ่งเมล็ดพืชเหล่านี้ ได้ผ่านการบด ชั่ง และผสมให้เข้ากัน อาหารเหล่านี้ มีทั้งโปรตีน คาร์โบไฮเดรต แคลเซียม ไขมัน และกากใยอาหาร ที่ช่วยในการขับถ่าย มาร์กาเร็ตเป็นผู้จัดการเองทั้งหมด ด้วยความตั้งใจอย่างยิ่ง เมื่อปรุงเสร็จ ก็จะเก็บแช่ไว้ในตู้เย็น มาร์กาเร็ตยังได้คิดดัดแปลงอาหาร ให้มีรสชาติ และกลิ่นชวนรับประทาน ให้มากยิ่งขึ้นด้วย การนำเมล็ดพืชที่สุกแล้วสองกำมือ นำมาคลุกเคล้าให้เข้ากัน ด้วยการเติมนมรสหวานครึ่งแกลลอน และไข่ดิบอีกสองฟอง แม่ไทก์น้อย จะหมอบราบลงกับพื้น เอร็ดอร่อยกับอาหารตรงหน้า อย่างแสนสุข บางครั้ง นกยูงที่ผมเลี้ยงไว้ กับเจ้าอิมพ์ แมวที่บ้าน ก็มักจะเป็นแขก ร่วมรับประทานอาหารเย็นด้วย ผมให้อาหารแม่ไทก์น้อย วันละสองมื้อคือ เช้าและเย็น ถ้าบังเอิญวันไหน มันมีท่าทางหิวขึ้นมาอีก ก็จะแถมมื้อกลางวันให้อีก และเพื่อดำรงสภาพฟัน และเหงือกของมัน ให้เป็นปกติ ตามธรรมชาติ ผมมอบรองเท้าบูธ ให้แทะเล่นแทนกระดูก เนื่องจาก มันไม่ยอมแตะกระดูกเลย รองเท้าบูธข้างหนึ่ง สามารถใช้เป็นของเล่น ของแม่ไทก์น้อยได้นาน ตั้งแต่สามสัปดาห์ ไปจนถึงหนึ่งเดือน เมื่อจะเปลี่ยนข้างใหม่ ก็ต้องพรมน้ำหอมให้ และเพื่อให้การขับถ่ายเป็นปกติ ผมจะใช้ช่วงว่าง ประมาณหนึ่งชั่วโมง ให้มันกินหญ้าในไร่บ้าง เมื่อผมกลับไปสวนสัตว์อีกครั้ง ผมก็ยังไม่พบว่า มีสิงโตตัวไหน ชอบนอนเล่น รับประทานอาหารในไร่ เหมือนอย่างแม่ไทก์น้อยของเราเลย.