ครั้งที่ ๔ วันจันทร์ที่ ๒๐ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๓๒

วันจันทร์ที่  ๒๐  กุมภาพันธ์  พุทธศักราช  ๒๕๓๒
ครั้งที่ ๔
นรกขุมที่ ๒  แดนลงทัณฑ์ ๘

           สภาพรอบกายผมมีแต่ความมือสลัวปกคลุมอยู่รอบ ๆ ด้วยอากาศที่ชื้นเย็น  บริเวณรอบ ๆ ที่ผมยืนนั้นมีกอหญ้าขึ้นประปราย  ตรงที่ผมยืนอยู่นี้คือทางเข้าของแดนลงทัณฑ์ในนรกขุม ๒  แดนลงทัณฑ์แต่ละแดนจะมีอยู่มากมายเป็นส่วน ๆ อยู่ในยมโลก  โดยจะแบ่งเป็นส่วนการลงทัณฑ์ออกไป  ข้างหน้าผมมีป้ายไม้ปักอยู่หนึ่งอันอ่านว่า  “ทางเข้า”  ซึ่งเขียนด้วยหมึกสีแดง 
           มองไปข้างหน้า  ยมทูตประจำอยู่ขุมนี้เดินเข้ามาหาผมสองค์แต่งกายเหมือนยมทูตไทยทั่วไป  คือนุ่งผ้าหยักรั้งสีแดง  ไม่สวมเสื้อ  มีผ้าถักคล้ายเชือกสีแดงรัดอยู่ทีแขน  เรียกว่า  “ผ้าถักแขน”  ถักอยู่ทั้งสองข้าง  บนใบหน้าไว้หนวดดกดำ  ใบหน้าเหี้ยมเหนือหัวของยมทูตมีแสงสว่างเรือง ๆ สีแดงลอยอยู่บาง ๆ เรียกว่า  “แสงมรณะ”  ซึ่งที่ทำหน้าที่ลงทัณฑ์วิญญาณจะมีแสงอยู่ทุกองค์  อำนาจของแสงมรณะนี้จะทำให้วิญญาณหรือผี  เปรต  เกิดความรู้สึกเกรง 
           “เราต้องการมาสัมภาษณ์วิญญาณที่ได้รับกรรมในนรกขุมนี้” 
           ยมทูตนำผมไป  มีวิญญาณเปรตตนหนึ่งอยู่เบื้องหน้า  เป็นเปรตผู้หญิงสภาพร่างกายเน่าเปื่อยจนแทบสลายผมเผ้ารุงรัง  ตามเนื้อตัวของเปรตตนนี้มีน้ำเหลืองไหลเยิ้มออกทางร่างกาย  ส่งกลิ่นสาบอยู่ทั่วบริเวณนั้น  เปรตตนนี้มีรูปร่างผอมลีบ  สูงประมาณเกือบเท่าต้นตาล  นัยน์ตากลมโต  รูกลม ๆ ที่ปากทำให้เขาพูดไม่ได้  มีเสียงแหลมเล็กออกมา  นั่นเป็นเสียงของเปรตตนนี้  นมของเปรตตนนี้เหี่ยวแห้งหย่อนยานติดหน้าอก  ที่ขาของเปรตตนนี้มีโซ่ขนาดใหญ่ล่ามติดไว้ทั้งสองข้าง  สายของโซ่ผูกติดไว้กับต้นไม้ใหญ่ข้าง ๆ วิญญาณตนนี้มีชื่อว่า  “เปรตอาจม”  บนพื้นดินข้าง ๆ เท้าเปรตมีขันใบใหญ่วางอยู่สามขัน  เป็นภาชนะที่ใช้ใส่ให้เปรตกิน  ผมมองดูต่อไปเบื้องล่างของกาย  มีอวัยวะหนึ่งที่สะดุดตาผม  ผมมองเห็นอวัยวะเพศชายงอกออกมาจากอวัยวะเพศหญิงของเธอ  ทำให้ผมสงสัยมาก 
           “เบื้องหลังของหญิงตนนี้  เป็นหญิงกาลีมีอาชีพเป็นหญิงบริการในสถานเริงรมย์แห่งหนึ่ง  ได้ใช้ความสวยของตนเข้าล่อผู้ชายให้มาหลง  และได้หลอกลวงทรัพย์สินของชายนั้นมาปรนเปรอความสุขของตนเองความสวยงามของหน้าตาที่เสริมแต่งขึ้น  ทำให้เธอ (เปรต)  ตนนี้ดูเด่นกว่าผู้หญิงคนอื่น  ชายมากมายที่หลงใหลในความงามก็ถูกเธอหลอกล่อให้อยู่กินกับเธอ  และใช้เงินของเขาอย่างสุรุ่ยสุร่าย  ไม่มีความเกรงกลัวต่อกรรมที่ทำ  เมื่อชายใดไม่สามารถให้ความสุขกับเธอได้อีก  เธอก็จะทอดทิ้งไปพร้อมกับดูแคลนอย่างสิ้นเยื่อใย  สตรีเช่นนี้สมควรที่จะได้รับโทษในนรก  ต้องเกิดเป็นเปรตที่อดอยากและได้รับโทษอย่างสาสม  พระพุทธเจ้าข้า”  ยมทูตเล่าความผิดของหญิงผู้นี้ 
           ผมมองไปที่ใบหน้าของเปรตนั้น  ใบหน้าเศร้าสลดในกรรมที่เธอก่อ  ถึงรู้ตัวก็สายเสียแล้ว  น้ำตาของวิญญาณตนนี้รินไหลออกจากดวงตาทั้งสองข้างและส่งเสียงสะอื้นเบา ๆ 
           “เอาหล่ะ  ด้วยผลกรรมในการอธิบายความผิดของเธอ  เพื่อเป็นตัวอย่างให้กับมนุษย์ได้ทราบว่ามนุษย์ใดทำกรรมชั่วเช่นนี้  ก็จะต้องรับโทษในลักษณะนี้ทุกคน  เธอจงพ้นกรรมนี้เถอะ”  ผมกล่าวไปด้วยความสงสาร
ยมทูตก็เข้าไปถอดโซ่ตรวนที่ล่ามเปรตเอาไว้  และนำตัวไปถวายตัวต่อองค์พญายมเพื่อพิจารณากรรมต่อไป
          “เราต้องการสัมภาษณ์พวกผีอื่นอีก”
          “พระพุทธเจ้าข้า”  ยมทูตรับคำและเดินนำผมไปทางซ้าย
           ทางเดินที่ผมเดินผ่านมาเริ่มมืด  คล้าย ๆ กำลังเข้าไปในถ้ำ  มีเสียงซ่า ๆ ดังขึ้นเมื่อเท้าเหยียบย่างลงไปบนก้อนหินบนพื้นดิน  ข้างหน้าผมมีป้ายปักไว้เขียนไว้ว่า  “แดนลงทัณฑ์ ๒”  ผมเดินผ่านป้ายนี้ไปชั่วครู่ก็มองเห็นโพรงอยู่โพรงหนึ่งลักษณะคล้ายถ้ำเล็ก ๆ เป็นโพรงใหญ่พอประมาณ มีความกว้างขนาดคนเข้าไปอยู่ได้  ที่หน้าโพรงนั้นมียมทูตถือตรีวุธ (สามง่ามยาวคล้ายหอก)  เป็นอาวุธอยู่องค์หนึ่ง
ยมทูตนั่งคุกเข่าลงพร้อมกับพนมมือขึ้น  พร้อมกับกล่าวถวายบังคม
          “ข้าพระพุทธเจ้าขอรับธรรมทาน  ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ  ด้วยบารมีพระปกเกล้า  ขอถวายบังคมเดชฤทธิ์อิทธิศร  ด้วยเกล้าบารมีปกเกล้าปกกระหม่อมพระพุทธเจ้าข้า”
         “เราต้องการมาสัมภาษณ์ผีที่อยู่ในนรกแดนนี้  เรียกผีที่อยู่ในโพรงนั้นออกมาซิยมทูต”
          “เฮัย  ไอ้ผีโพรง  มึงออกมานี่หน่อยซิ”  ยมทูตเรียกผีตัวนั้นพร้อมกับกระตุกโซ่
          มีผีตัวหนึ่งเป็นผู้ชายไม่ใส่เสื้อผ้า  ค่อย ๆ คลานออกมา  ที่มือและขาของผีตัวนี้ถูกล่ามโซ่เอาไว้  สภาพร่างกายของผีตัวนี้ผอมแห้ง  ผิวหนังเป็นปุ่ม ๆ คล้ายเป็นโรคผิวหนัง  ที่คอมีป้ายแขวนคอบอกชื่อผีตัวนี้ว่า  “ผีโพรง”  ที่หูของผีตนนี้มีลักษณะใหญ่ผิดปกติขนาดเท่ากับพัดที่ใช้พัดถ่านไฟหุงข้าว  ที่รูหูของเขามีน้ำหนองไหลเยิ้มออกเพราะอยู่ในโพรงที่มืดตลอดเวลา  มือทั้งสองข้างของเขาบวมพองมีรอยแผลอยู่มากมาย  แผลนี้เกิดจากการลงโทษของยมทูต
          “เธอจงเล่าการกระทำของเธอ  เมื่อครั้งยังเป็นมนุษย์ออกมาให้หมดซิ”  ผมถามด้วยอำนาจจิต  เพราะหูของเขาไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกแล้ว
         “เมื่อสมัยเป็นมนุษย์  ข้าพระพุทธเจ้าเป็นลูกของคนมีอันจะกินคนหนึ่ง  เนื่องด้วยเป็นคนร่ำรวยมีกิจการงานมากมาย  แต่ข้าพระพุทธเจ้าซึ่งเป็นลูกกลับมิได้สนใจใยดีในกิจการของพ่อแม่เลย  เอาแต่เที่ยวเตร่สนุกเฮฮากับเพื่อนฝูงทุกเช้าค่ำ  จนแม่ตรอมใจตาย  แต่ข้าพระพุทธเจ้าก็ยังเที่ยวอยู่เหมือนเดิม  ซ้ำยังเที่ยวหนักกว่าเก่าเพราะถือว่าไม่มีใครมาคอยควบคุมเราอีกแล้ว  กิจการของครอบครัวก็เริ่มทรุดพ่อก็ล้มป่วย  ญาติ ๆ ก็เริ่มเข้ามาครอบครองทรัพย์สมบัติของคุณพ่อ  ในบั้นปลายสุดท้ายของคุณพ่อ  คุณพ่อได้เรียกข้าพระพุทธเจ้าเข้ามาอบรมสั่งสอนถึงเรื่องต่าง ๆ แต่ข้าพระพุทธเจ้าก็ไม่สนใจที่จะฟัง  กลับทำหูทวนลมเสีย  อยู่มาวันหนึ่งข้าพระพุทธเจ้าเมาเหล้ากลับมาและเอ่ยปากขอเงินคุณพ่อเพื่อไปเล่นการพนัน  แต่คุณพ่อไม่ให้ข้าพระพุทธเจ้าจึงใช้กำลังทำร้ายคุณพ่อบังเกิดเกล้าด้วยมือทั้งสองข้างนี้และหลบหนีออกจากบ้าน  จากนั้นไม่นานคุณพ่อก็เสียไปทรัพย์สินต่าง ๆ ของคุณพ่อที่เหลือไว้ก็ถูกข้าพระพุทธเจ้าล้างผลาญจนหมดสิ้น  เพื่อนที่ข้าพระพุทธเจ้าเคยช่วยเหลือกลับปฏิเสธเมื่อข้าพระพุทธเจ้าไปขอร้องให้ช่วยทุกคนหมางเมินอย่างสิ้นเยื่อใย  ข้าพระพุทธเจ้าเริ่มรู้แล้วว่าบาปกรรมที่เคยกระทำกับพ่อแม่นั้นได้มาถึงแล้ว  ชีวิตสุดท้ายของข้าพระพุทธเจ้าต้องเป็นขอทาน  ลมหายใจเฮือกสุดท้ายของข้าพระพุทธเจ้าสิ้นลงเพราะทนความหิวไม่ไหว  ซากศพของข้าพระพุทธเจ้าได้ถูกนำไปฌาปนกิจโดยผู้ใจบุญช่วยกันเรี่ยไรเงินค่าทำศพจากคนแถว ๆ นั้นมาทำศพข้าพระพุทธเจ้า  ทุกวันที่พระสวดอภิธรรมวิญญาณของข้าพระพุทธเจ้าจะถูกนำตัวมาฟังพระสวดอภิธรรมจนวันสุดท้ายของการฌาปนกิจ  ข้าพระพุทธเจ้าก็ถูกตัดสินให้มารับโทษในนรกขุมนี้”
          ผลกรรมที่ทำให้หูทั้งสองข้างโตผิดปกติและใช้การไม่ได้  เพราะทำให้บุพการีอบรมสั่งสอนแต่แกล้งทำเป็นหูทวนลม  มือทั้งสองข้างที่เคยใช้ทำร้ายบิดา  ทำให้เขาต้องรับโทษอย่างทรมาน  มือที่บวมพองเพราะบาดแผลที่ถูกยมทูตลงโทษ
           “เมื่อเธอสารภาพถึงความผิดที่เธอได้ก่อไว้เพื่อเป็นอุทธาหรณ์แก่มนุษย์ทั้งหลาย  เราจะช่วยให้เธอพ้นจากขุมนี้จ๊ะ”
เราจะขอกลับสู่ยมโลกแดนสอง (แดนมนุษย์)  แล้ว  กายธรรมกายกลับสู่โลกมนุษย์…