พระพุทธากษิติครรภ์เมตตานำพาวิญญาณควายผูกบุญสัมพันธ์

ระหว่างการบรรยายธรรมบท ไร้หนี้เวรกรรม กายเบาสบาย พระโพธิสัตว์กษิติครรภ์เมตตา นำพาดวงวิญญาณมาผูกบุญสัมพันธ์ วิญญาณ กรีดร้องโหยหวน

ประชุมชั้นวิริยะญาณ
 
      ณ พุทธสถานนาดูนส่วนรวม อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม วันเสาร์ที่ 21 กุมภาพันธ์ พุทธศักราช 2552
 
(ระหว่างการบรรยายธรรมบท ไร้หนี้เวรกรรม กายเบาสบาย พระโพธิสัตว์กษิติครรภ์เมตตา นำพาดวงวิญญาณมาผูกบุญสัมพันธ์ วิญญาณ กรีดร้องโหยหวน)
 
พระโพธิสัตว์กษิติครรภ์:  ก่อนอื่นขอให้สำรวมกาย ใจ ขอให้เหล่าวิญญูชนทุกๆท่าน ณ ที่นี้ อยู่ในความสงบ สงบจิตสงบกาย

      ความสงบของเรา จะลดความทุกข์ทรมานของวิญญาณ วิญญาณจะมีความทุกข์ทรมานมาก หากเรานั้นมีความวุ่นวาย มีจิตที่แตกซ่าน เพราะฉะนั้นแล้ว การที่ฟ้าเบื้องบนได้โปรดเมตตานำพาดวงวิญญาณมาประจักษ์ ทุกคนนั้นล้วนมีส่วนร่วม
 
วิญญาณ: ปล่อยๆๆๆ ฮือๆๆๆ ข้าเจ็บ มันโดนแผล ปล่อยข้าๆๆ ฮือๆๆๆ....

พระโพธิสัตว์กษิติครรภ์:

      ขอให้เรามีจิตสำนึกพิจารณาในการย้อนมอง อย่าเพียงใช้ตาเนื้อที่มองเห็นด้วยกายสังขาร การทุกข์ทรมานที่เราเห็นนั้น หากเราใช้ตาเนื้อพิจารณาก็จะมิสามารถสัมผัสได้ในสิ่งที่เรามองไม่เห็น

      อาศัยเพียงพลังจิตศรัทธาและการสำนึกด้วยใจจริง ก็จะสามารถรับรู้ ถึงความเจ็บปวดและทรมาน
 
      (วิญญาณร้องด้วยความเจ็บปวดทุกข์ทรมาน สิ่งศักดิ์สิทธิ์เมตตาให้เชิญน้ำมนต์ให้วิญญาณดื่ม เพื่อคลี่คลายความเจ็บปวดทุกข์ทรมานลง และวิญญาณได้ใช้ลิ้นในการดื่มน้ำ )
 
วิญญาณ:   ปล่อยๆๆ เจ็บ ปล่อยๆ อย่าจับข้า ปล่อยๆ ฮือๆๆๆ (ร้องด้วยความเจ็บปวดทรมานและดิ้นมาก)

อาจารย์ถ่ายทอดธรรม:
 
      ขอให้ท่านทำจิตใจให้สงบ และค่อยๆเล่าเรื่องราวของท่าน พวกเราจะได้ค่อยๆไกล่เกลี่ยหนี้กรรม ในขณะนี้พระโพธิสัตว์กษิติครรภ์ก็เป็นประธาน ณ ที่นี้

วิญญาณ: ไม่เชื่อๆๆๆ
 
พิธีกร: อาจารย์ผู้นำสายเมตตา ให้ท่านได้เล่าว่าเป็นใคร อยู่ที่ไหน เรื่องราวเป็นยังไง ค่อยๆเล่าเหตุการณ์

วิญญาณ: อยู่ที่นี่แหละ ข้าอยู่ที่นี้กับพวกเจ้าตลอด พวกเจ้าได้ไปเกิด แต่ข้ายังอยู่ที่นี่ ข้าต้องอยู่ที่นี่ เกลียดมนุษย์ๆๆ.... ฮือๆๆๆๆ เราเป็น “ควาย”
 
      ที่พวกเจ้าเลี้ยงอยู่ทุกวัน แต่ทำไมๆๆๆ.... เรารักพวกเจ้า รักมาก พวกเจ้าเป็นนายเรา แต่ทำไม... เราทำงานให้ทุกอย่าง ใช้ให้ทำอะไรก็ทำ ทำงานให้จนอายุ 65 ปี ทำไม......เราก็บำเพ็ญของเรา เรากำลังจะได้ไปเกิด เราก็อยากเกิดเป็นมนุษย์เหมือนกัน เมื่อถึงเวลาที่เราทำงานไม่ไหวแล้ว ทำไมต้องเอาเราไปฆ่าด้วยล่ะ ฮือๆๆๆ
 
      เราเป็นควายก็มีความกตัญญู เลี้ยงทุกคนในบ้านจนโต มีการงานทำที่ดี แต่ทำไมจึงต้องฆ่ากันอย่างเลือดเย็น ทำไมๆๆๆ ตอบหน่อยได้มั้ยว่าทำไม
 
      เจ็บ อย่าจับ......ไม่มีความสำนึกกันเลยใช่มั้ย เราจะเอาชีวิตพวกเจ้าให้หมด ฮือๆๆๆ
 
พระโพธิสัตว์กษิติครรภ์: เหล่าวิญญาณสรรพสัตว์ แม้จะบำเพ็ญดีมากแค่ไหน ก็มิสามารถที่จะรับหนึ่งจุดชี้จากพระวิสุทธิอาจารย์ได้ ต้องบำเพ็ญให้ดีสมบูรณ์พร้อมแล้วกลับร่างไปเกิดเป็นมนุษย์ เมื่อได้ร่างเป็นมนุษย์ บำเพ็ญจนสมบูรณ์ แล้วยังต้องมีบุญวาระมีบุญสัมพันธ์ของผู้แนะนำรับรอง เกิดมาให้ทันกาลยุคสาม จึงจะสามารถได้รับหนึ่งจุดชี้ เหล่ามนุษย์นั้นหากยังไม่มีจิตสำนึกที่ดี บ้างก็เกิดความคิดในใจ ณ ขณะนี้... จิตศรัทธาและความสงบจะคลี่คลายความเจ็บปวดทรมานของวิญญาณลงได้

วิญญาณ:   อย่าจับข้า ปล่อย ข้าเจ็บหัว ทำไมต้องฆ่าข้าอย่างเลือดเย็น ใช้ไม้ค้อนทุบฆ่าอย่างเลือดเย็น ใช้ไม้ค้อนอันใหญ่ทุบหัวเรา เวลาที่ข้าไม่ตายก็ใช้ค้อนอันใหญ่ทุบจนเราสลบล้มตัวไป

อาจารย์ถ่ายทอดธรรม: พวกเรายอมรับมั้ยในสิ่งที่เราเคยทำกับเขา (รับ) ยอมรับจริงมั้ย (จริง)

วิญญาณ:
   
      เราไม่เชื่อ ถ้าเจ้ามีจิตสำนึก ทำไมต้องเอามีดปลายแหลมกรีดท้องเรา ทำไมต้องกรีดท้องเรา เจ้านึกว่าเราตายแล้ว แต่ที่จริงเรายังไม่ตาย แล้วเจ้าก็ควักหัวใจของเราออกมา ควักหัวใจเราออกมาทำไม เจ้าได้เอาน้ำร้อนราดตัวเรา เพื่อล้างอวัยวะ ล้างตัวเราให้สะอาด ทำไมต้องทำแบบนั้น ฮือๆๆ เจ้าไม่สะใจ ยังถลกหนังเราออก เจ้าก็รู้อยู่แก่ใจ ทำไมต้องให้เราเล่าด้วย เลี้ยงเราตั้งแต่เล็กจนโต ทำไมต้องทำกับเราแบบนี้ เราอยู่กี่ชั่วรุ่นของพวกเจ้า พวกเจ้าไม่รู้ พวกเจ้าต้องการจะกินเนื้อกันใช่มั้ย ต้องการกินชีวิตกันใช่มั้ย เจ้ายังเอาเราไปขึงไว้
แล้วก็เผาไฟ เรายังจำภาพนั้นได้ติดตา เรายังมีความรู้สึกอยู่ ฮือๆๆๆ

1 2 3 › »

Share on: Facebook del.icio.us Digg StumbleUpon Twitter