วิญญาณผู้เสียชีวิตสึนามิในญี่ปุ่นเมื่อเดือนมีนาคม 2554
โดย
28/04/2011 09:37:00
ขนาดอักษร:
สึนามิในญี่ปุ่นเมื่อเดือนมีนาคม 2554
พระโอวาทสิ่งศักดิ์สิทธิ์นำวิญญาณผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวและสึนามิในญี่ปุ่นเมื่อเดือนมีนาคม 2554 มาผูกบุญสัมพันธ์
วิญญาณ : (ร้องไห้ไม่ยอมหยุด)อย่าดึงฉัน อย่าลากฉัน ฮือ...ฮือ (ไม่หยุด ) (กำมือทั้งสองขึ้นท่าทางทุกข์ทรมานมาก) อ.เฉิน เตี่ยนฉวนซือ : นี่เป็นประจักษ์หลักฐานว่ามีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ มีวิญญาณ
วิญญาณ : ฉันไม่ได้ทำไม่ดีอะไร ทำไมฉันจึงได้รับผลเช่นนี้ด้วย ฉันไม่เอา ฮือ..ฉันก็อยากเป็นเหมือนพวกเธอเหมือนกัน ฉันมีครอบครัว ฉันอยากกลับบ้าน ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้ว ทำไมฉันจึงไม่ได้พบกับคนที่จะมาฉุดช่วยฉันไปรับธรรม? ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันจึงไม่มีบุญนั้น ฉันเห็นคนอีกกลุ่มหนึ่งที่เป็นเหมือนฉัน อย่าทับฉัน ฉันถูกคนทำร้าย ฉันอยากรับธรรม ฉันขอเป็นอย่างพวกเธอได้ไหม? ฉันขอร้องให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์เมตตาให้โอกาสฉันตลอดมา ฉันหวังว่าจะอาศัยโอกาสนี้รับธรรม แต่ทำไมจึงไม่ได้? พระพุทธะท่านช่วยฉันเถอะ พวกเราไม่มีความผิด โปรดช่วยฉันด้วย (ก้มกราบรับพระบาทท่านเหล่าเซียน-อง)
วิญญาณ : ฉันก็จะบำเพ็ญธรรม ฉันก็จะรับธรรม
เหล่าเซียน-อง : นี่เป็นบุญปัจจัยที่พิเศษครั้งหนึ่ง เบื้องบนจัดให้มีเหตุปัจจัยนี้เพื่อมาเตือนใจพวกเธอ
เฉินเจี่ยงซือ : แนะนำตัวเองให้ทุกคนรู้จักก่อนว่าเธอเป็นใคร ชื่ออะไร
วิญญาณ : ฉันหมดโอกาสแล้ว ฉันไม่มีโอกาสแล้วจริงๆ ให้โอกาสฉันได้บำเพ็ญอีกสักครั้ง ฉันไม่ใช่คนเลว ภัยพิบัติครั้งนี้ทำให้ฉันไม่มีโอกาสอีกแล้ว ฉันจึงเสียชีวิตลง ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันจะเป็นเรื่องจริง พระเจ้า...ฉันไม่เชื่อ ไม่เชื่อว่าฉันจะได้จากโลกนี้ไปแล้ว แค่พริบตาเดียวทุกอย่างก็จบสิ้น เพราะพวกเราก่อกรรมไว้เหรอ? เพราะพวกเราฆ่าสัตว์ตัดชีวิตมากเกินไปอย่างนั้นหรือ? พวกเราไม่มีความผิด
เหล่าเซียน-อง : อย่าเสียใจไปเลย อย่าเศร้าไปเลย ทุกสิ่งล้วนเป็นสิ่งที่ตัวเองเป็นคนเลือกเอง
วิญญาณ : ทำไมคนที่ได้รับภัยพิบัติในครั้งนี้จึงต้องเป็นฉัน ปกติฉันก็ไม่ได้ทำชั่วอะไร ทำไมจะต้องตายในภัยพิบัติครั้งนี้ ฉันยังมีคนที่ฉันรัก ทำไมจะต้องพาพวกเขาไปจนหมด ฉันไม่ยอม ฉันไม่ยอม
เฉินเจี่ยงซือ : เป็นภัยพิบัติที่เกิดในญี่ปุ่นครั้งนี้ใช่ไหม? (ใช่ )
เหล่าเซียน-อง : เธอบอกว่าเธอไม่มีความผิดอะไร แล้วเบื้องบนส่งคน เหตุการณ์ สิ่งต่างๆ มาตั้งมากมายเพื่อเตือนเจ้าว่าให้ปล่อยชีวิตสัตว์ เตือนเธอให้รีบกลับใจ เธอฟังเข้าใจหรือเปล่า เมื่อเกิดผลกรรมเช่นครั้งนี้ขึ้นเจ้าก็ต้องยอมรับ จะกล่าวโทษฟ้าได้หรือไม่? พวกเจ้าต่างก็บอกว่า เป็ด ไก่ หมู เกิดมาเพื่อให้คนกิน แล้วเวลาที่เป็ด ไก่ หมู ถูกพวกเธอฆ่า ทำไม่จึงหวาดกลัวดิ้นรนเอาชีวิตรอดเล่า พวกเธอบอกว่าพวกมันเป็นสัตว์เดรัจฉาน (สัตว์ชั้นต่ำ) คนเป็นสัตว์ประเสริฐ (ชั้นสูง) แต่ในจักรวาลนี้ยังมีพลังที่สูงยิ่งกว่า มีพลังนี้แหละที่มาฆ่าพวกเธอ พวกเธอรู้สึกอย่างไร ยุคสมัยนี้ข่าวสารต่างๆ เผยแพร่กันได้เร็ว พวกเจ้าคงจะดูกันจนชินชาไปแล้ว กฎแห่งกรรมตามสนองทั้งหลาย สุดท้ายก็ยังไม่มีใครหนีพ้นได้ ถ้าหากหลานทั้งหลายจะรอจนภัยพิบัติเกิดขึ้นกับตัวเอง เสียใจภายหลังยังไม่ทันเลย ดูสิว่ามีคนจำนวนเท่าไหร่ที่เสียชีวิต เวลาแค่ชั่วพริบตาเดียว อยากขอร้องอยากเรียกคืนมา ขอถามหน่อยเถอะว่าจะเรียกกลับคืนได้อย่างไร ใช่หรือไม่ว่าต้องรีบอาศัยโอกาสที่ยังมีลมหายใจ ขณะที่ยังมีกายสังขารให้ได้ใช้ รักษาปัจจุบันไว้ คนประเภทไหนที่น่าสงสารที่สุด? ไม่มีชีวิตที่ดีคือชีวิตที่น่าสงสารหรือ? ไม่มีชีวิตที่หรูหราคือชีวิตที่น่าสงสารหรือ? ไม่มีเสื้อผ้าราคาแพงหรือแก้วแหวนเงินทองจึงเป็นคนที่น่าสงสารหรือ? ไม่มีใครรักฉันจึงน่าสงสารหรือ? ไม่มีใครเข้าใจฉัน ไม่รู้ใจฉันจึงน่าสงสารหรือ? ห้วงคิด จิตใจพวกเธอล้วนหยุดอยู่กับวัตถุ น่าสงสารที่สุดคืออะไร? คือคนที่รู้ทั้งรู้ว่าผิดแต่ไม่สามารถกลับตัวกลับใจคือคนที่น่าสงสารที่สุด
วิญญาณ : ตอนนี้ฉันยังถูกฝังอยู่ใต้กองดิน แข็งไปทั้งตัวไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลย ทำไมคนที่รับธรรมะได้ล้วนเป็นคนที่มีเชื้อสายจีน ทำไมพวกเราจึงรับไม่ได้?
เฉินเจี่ยงซือ : นี่เป็นประจักษ์หลักฐานข้อหนึ่งใน 4 ยากในการรับวิถีธรรมข้อหนึ่งว่า “ยากที่จะเกิดกายในศูนย์กลางโลก”
วิญญาณ : จิตญาณของเราก็เหมือนกัน แต่เป็นเพราะประเทศที่แยกเราออกจากกัน ตอนยังไม่ตายเราต่างก็ไม่รู้ ฉันยังเฝ้าร่างของฉันอยู่ ฉันอยากกลับเข้าร่างอีก ช่วยให้ฉันได้กลับไป ฉันจะกลับบ้านของฉัน ฉันอยากกลับบ้านของฉัน ฉันไม่มีที่ไป
เหล่าเซียนอง : ถ้าเธอยินดีช่วยงานธรรมของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เรื่องในอดีตก็ให้ยุติไว้แค่นั้น
วิญญาณ : อย่าให้มีภัยพิบัติลงมาอีกเลย มันทำให้คนตั้งมากมายได้รับภัย ฉันไม่ต้องการตายไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวเช่นนี้ ฉันรับไม่ได้ กินปลา กินเนื้อ มันก็เป็นเรื่องสมควรแล้วไม่ใช่หรือ ฉันรับไม่ได้
เฉินเจี่ยงซือ : พวกเราคิดว่ามันสมควรเป็นอย่างนั้นหรือไม่ (นักเรียนในชั้น ...ไม่ใช่)
วิญญาณ : พวกท่านล้วนเป็นพระโพธิสัตว์ เป็นพระพุทธะ พวกท่านลองวินิจฉัยดูแล้วกันว่า พวกเรามีความผิดไหม ทุกท่านบอกฉันสิว่าฉันทำผิดหรือเปล่า? ฉันผิดจริงหรือเปล่า? พวกเราจำเป็นต้องทำเพื่อการดำรงชีวิต ฉันผิดด้วยหรือ? พวกเธอย่ามาถูกตัวฉันได้ไหม (แม้ว่าวิญญาณจะออกจากร่างแล้ว แต่ร่างกายยังคงรู้สึกเจ็บ)
เฉินเจี่ยงซือ : บอกชื่อของเธอด้วย ท่านเหล่าเซียน-องจะเป็นผู้จัดการเรื่องนี้ให้เจ้าเอง
เหล่าเซียน-อง : ขอเพียงเจ้ายินดี เหล่าเซียน-องสัญญากับเธอว่า จะให้เจ้าอาศัยเหตุปัจจัยนี้ให้โอกาสเธอแสดงบุญญาธิการช่วยเหลืองานธรรม เรารับประกันว่า หลังจากครบ 100 วันแล้วเจ้าจะได้ไปเกิดใหม่ในครอบครัวผู้บำเพ็ญธรรม
วิญญาณ : ตัวฉันเองฆ่าสัตว์มากมายนัก ให้บุญกุศลกับฉันได้หรือไม่
พุทธบริกร : ฉันยินดีพิมพ์หนังสือธรรมะ 100 เล่ม และอยากให้ทุกคนมาช่วยกันทำ
อาจารย์เฉิน : หวังว่าหลังจากที่ทุกคนออกจากชั้นเรียนนี้ไป ให้นำพาคนมารับธรรมะ อุทิศกุศลให้เขา
วิญญาณ : ฉันขอร้อง ตอนนี้ฉันยังถูกฝังอยู่ใต้กองดิน ได้รับความหนาวเหน็บ ยังมีพี่น้องคนอื่นที่เป็นเหมือนฉัน ภัยพิบัติในครั้งนี้ทำให้พวกเราถูกฝังทั้งเป็น ฉันหวังว่าไม่เพียงแค่ฉันคนเดียว ให้พี่น้องของฉันก็สามารถอาศัยเหตุปัจจัยนี้ ให้ได้รับการฉุดช่วย หวังว่าพวกเราต่างก็ได้ไปสู่สุขคติ แค่อาศัยทุกท่านเกิดจิตศรัทธาจริงใจ ตั้งปณิธานหน้าโต๊ะพระ ทานเจ 100 วัน อุทิศกุศลให้พวกเรา
อาจารย์เฉิน : คนที่ยินดีทำยกมือขึ้น เราฉุดช่วยคนรับธรรม บุญกุศลมากกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น กลับไปแล้วเล่าเหตุการณ์ครั้งนี้ให้ทุกคนฟัง
วิญญาณ : ฉันไม่มีจิตเมตตาอะไร เพราะตอนมีชีวิตฉันฆ่าชีวิตตั้งมากมาย ตอนนี้ฉันพึ่งจะยอมรับว่าฉันเคยฆ่าพี่น้องของเราเหล่านั้น ปลาเหล่านั้น ฉันไม่รู้ว่าคนมีจิตญาณ ฉันไม่รู้ว่าถ้าคนทำชั่วจะได้รับผลกรรมตอบสนอง ฉันรู้แค่ว่ามีเนื้อปลาให้ฉันกินก็ดีแล้ว ฉันรู้จักเพียงการออกแรงไปเพื่อให้ได้รับสิ่งที่ฉันต้องการ ไม่ได้ทำผิดต่อฟ้า ผิดหลักธรรม แต่หลังจากที่ฉันเสียชีวิต จึงได้รู้ว่านี่เป็นบาปกรรมที่เราสร้างขึ้น แต่ว่าจะมีประโยชน์อะไร ไม่มีโอกาสกลับตัวแล้ว ฉันไม่รู้ว่าฉันจะไปที่ไหน ฉันรู้แค่ว่าฉันตามลำแสงที่สว่างมาที่นี่ (เจี่ยงซือ : เขามาตามลำแสงสว่าง จึงได้มาถึงสถานธรรม เพราะสถานธรรมเปิดชั้นเรียน บรรยากาศที่ดีงามพุ่งสู่ฟ้า) ต่อมาฉันได้พบกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เนื่องจากฉันมีจิตที่ดีงามอยู่นิดหน่อย เพราะฉันเห็นบ้านของฉันพังทลายแล้ว ในขณะนั้นฉันโกรธแค้นตัวเองว่าทำไมตอนฉันเป็นคน ฉันไม่ได้ปฏิบัติให้ดี ตอนนี้ฉันไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะพูดมากได้ ตอนนี้ฉันหิว กระหายและหนาวมาก ฉันหวังแต่ว่าจะได้รับความช่วยเหลือจากใจทุกท่าน ช่วยเหลือพวกเรา ขอให้ท่านบังเกิดจิตศรัทธา เมตตาช่วยเหลือพวกเรา ฉันหวังว่าทุกท่านจะช่วยเหลือในสิ่งนี้ ให้แสงสว่างแก่พวกเราสักหน่อย แล้วก็หวังว่าคนที่ยังมีชีวิตอยู่จะได้รู้ว่าเบื้องบนได้จัดให้มีปกโปรดครั้งใหญ่ครั้งนี้ขึ้น จึงจะช่วยพวกเราได้ ภัยพิบัติไม่ได้มีเพียงครั้งนี้ ในภายหน้าจะมีภัยพิบัติมากมายกว่านี้เกิดขึ้นกับมนุษย์ที่เห็นแก่ตัวอย่างพวกเรา เกิดขึ้นหนักขึ้นๆ เรื่อยๆ ตอนนี้ที่ฉันรับรู้ได้ พวกเธอไม่สามารถที่จะนึกภาพออกได้ แล้วก็ไม่สามารถสัมผัสรับรู้ได้ ฉันหวังว่าพวกเธอจะอาศัยตัวเองช่วยเหลือตัวเอง ฟัง 3 วันนี้จบไปแล้ว เป้าหมายที่พวกเธอตั้งไว้ เชื่อมั่นในฟ้าว่าไม่หลอกลวงคน สิ่งศักดิ์สิทธิ์กำลังฉุดช่วยคน พวกเธอย่าได้ไม่เชื่อ ตอนนี้ฉันมีเรื่องที่จะขอร้องพวกเธอ 1 เรื่อง หลังจากนี้ 100 วัน หากพวกเธอรู้สึกว่าชีวิตทุกชีวิตล้วนเหมือนกันกับชีวิตเรา ก็อย่าได้ฆ่าสัตว์อีกเลย ท้องของฉันแตกฉีกขาดแล้วก็เหมือนกับ ตอนที่ฉันฆ่าพวกมันอย่างไงอย่างงั้น ฉันเหมือนปลาที่ลอยอยู่ใต้ทะเลลึก มันหนาวเหน็บมากจนไม่สามารถจะพูดกับพวกเธอได้ว่าเป็นอย่างไร ตอนนี้ฉันทรมานมาก ฉันไม่รู้ว่าจะลอยไปจนถึงเมื่อไหร่ ฉันจึงจะได้รับการฉุดช่วย ที่ฉันมาที่นี่ได้ เพราะสิ่งศักดิ์สิทธิ์เมตตา ฉันก็ไม่รู้ว่าจะสามารถช่วยคนได้สักกี่คน แต่ใจของฉันมีความจริงใจ ฉันช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แต่ฉันหวังว่าทุกคนจะเชื่อฉัน ฉันตายไม่ใช่ไม่มีสาเหตุ สิ่งที่มองไม่เห็นอย่าได้บอกว่าไม่เชื่อ รอจนพวกเธอเห็นแล้วก็จะเป็นเหมือนฉัน ตายไม่มีที่ฝังกาย ธรรมะนี้สามารถช่วยพวกเธอได้จริงๆ กำจัดจิตเห็นแก่ตัวของเราให้หมดไป มอบความรักให้กับเพื่อนร่วมโลกทุกคน จริงๆแล้วเราไม่มีอะไรแตกต่างกัน เวลาของฉันหมดแล้ว ฉันจะต้องกลับไปที่ที่มีแต่ความหนาวเหน็บ ฉันจะดูคนที่ยังมีชีวิตว่าจะช่วยคนที่ตายไปแล้วอย่างไร สงครามโลกครั้งที่ 2 พวกเราฆ่าคนที่ไม่มีความผิดไปจำนวนมาก ดังนั้นภัยพิบัติครั้งนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เราสร้างขึ้นเอง ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันจะได้กลับไปเกิดเป็นคนได้อีกจริงๆ หรือไม่ ภัยพิบัติจะถึงตัวพวกเธอได้ตลอดเวลา แต่พวกเธออย่าพึ่งดีใจไปนะ เพราะสิ่งที่ฉันเห็น ยังมีอีกจริงๆ มันน่ากลัวจริงๆ แค่นี้นะ (ออกจากร่าง)
อีเมล์ถึงเพื่อน
เวอร์ชั่นการพิมพ์
ข้อความอย่างเดียวเทวดาประจำตัว
ภพภูมิของเทพ-เทวดามีทั้งหมด ๖ ชั้นนับจากโลกมนุษย์ขึ้นไป จะอยู่ในสภาวะหรือมีสภาพร่างกายและทุกอย่างเป็นทิพย์ทั้งหมด(อากาศธาตุ) จะไม่มีรูปร่างที่จับต้องได้ด้วยกายหรือมองเห็นได้ด้วยตาเนื้อของมนุษย์ได้ เราจะรู้เห็นและสัมผัสได้โดยทางจิตเท่านั้นและจะต้องเป็นจิตที่ได้รับการฝึกฝนมาแล้วเป็นอย่างดีถึงขั้นที่เรียกว่าได้ " อภิญญาจิต " ภพภูมิของเทพเทวดานั้นมีแต่เสวยและรับแต่ความสุข ความเกษมสำราญแต่เพียงอย่างเดียวไม่มีความทุกข์ยากลำบากอะไร เพราะอยากจะได้หรืออยากจะมีอะไรแค่ทำการนึกคิดเอาก็ได้สมประสงค์สมปรารถนาทุกอย่าง เทพเทวดาก็มีอารมณ์มีความรู้สึกรัก โลภ โกรธ หลง มีครอบครัว มีพ่อแม่ มีลูกมีหลานเหมือนกับมนุษย์ทุกอย่าง เทพเทวดาก็มีทุกข์เหมือนกัน มีตอนที่รู้ว่าบุญใกล้จะหมดแล้วจะต้องลงมาเกิดยังโลกมนุษย์และทุกข์มากๆ ถ้ามาเกิดยังโลกมนุษย์แล้วไม่ได้เกิดเป็นมนุษย์ เพราะการที่ได้มาเกิดเป็นมนุษย์นั้นสมารถทำตัวเอง ศึกษาหลักธรรมแล้วปฏิบัติฝึกจิตของตนเองให้หลุดพ้นเข้าสู่พระนิพพานได้ เทพเทวดาเหล่านี้มาจากไหน? ก็เป็นดวงจิตดวงวิญญาณที่มาจากมนุษย์ที่ตายแล้วและเป็นมนุษย์ที่มีทาน ... รายละเอียด
- วันเข้าพรรษา วันสำคัญทางพระพุทธศาสนา
- 9 สิ่งมงคลสำหรับชีวิต
- วันอาสาฬหบูชา วันสำคัญทางพุทธศาสนา
- พุทธทำนาย ถอดความจากศิลาจารึก
- รวมเคล็ดลับการแก้กรรมแบบต่างๆ
- มนุษย์เกิดมาทำไม? เล่ม1
- ตายแล้วฟื้นแค่ 4 ชั่วโมง เพราะพญายมให้เวลามารับวิถีอนุตตรธรรมธรรมแค่ 4 ชั่วโมงเท่านั้น
- วันออกพรรษา วันสำคัญทางพระพุทธศาสนา
- มนุษย์เกิดมาทำไม? เล่ม1 99
- ตายแล้วฟื้นแค่ 4 ชั่วโมง เพราะพญายมให้เวลามารับวิถีอนุตตรธรรมธรรมแค่ 4 ชั่วโมงเท่านั้น 78
- เทวดาประจำตัว 58
- เคล็ดการใช้อำนาจบุญแก้กรรมเก่า-ปัญหาชีวิต 48
- บาปกรรมจากการลวกหอยแครง 36
- ภัยพิบัติเกิดจากเวรกรรมของ มนุษยชาติ 31
- บุญเราไม่เคยสร้าง ใครที่ไหนจะมาช่วยเจ้า 31
- 9 สิ่งมงคลสำหรับชีวิต 30
- ชาติก่อนและชาติปัจจุบันของสุกรตัวหนึ่ง 30
- พุทธทำนาย ถอดความจากศิลาจารึก 27
ขอพระโอวาททั้งฉบับ ทั้งหมดด้วยได้มั้ย (โอวาทบทใหญ่ ที่เป็นกลอนฯ เริ่มต้น)
พระโอวาทนี้เป็นของชั้นอะไร วัน วันที่ เดือน ปี สถานธรรมอะไร ชั้นประชุมจัดที่ประเทศอะไร ของสายธรรมไหน
เพราะถ้าไม่มีข้อมูลนี้จะเล่าแล้วดูไม่มีที่มา ที่ไป โปรดส่งข้อมูลที่ e-mail ที่ให้ไว้ค่ะ
ผู้น้อยเป็นบุคลากรของฟาอีเหอซั่น หน่วยงานหมีเล่อค่ะ รบกวนด้วย กงเต๋ออู๋เลี่ยง
จะนำไปเผยแพร่ พูดบทธรรมะวันพรุ่งนี้ค่ะ 28/5/54
อนุโมทนา
เมตตาโดย องค์พฤฒาชันษาเทพแห่งทักษิณาลัย
วันที่ 27 มี.ค 2554
แต่ไม่มีสถานที่ ว่าเกิดขึ้นที่สถานธรรมอะไร อำเภอ และจังหวัดอะไร?
จริงๆ แล้วมันก็เป็นสิ่งที่ดีนะครับ
แต่ควรให้ที่มาอย่างชัดเจนกว่านี้นะครับ?
แสดงความคิดเห็น