โธ่

แม่เลี้ยงลูกหญิงชายสองคนด้วยตนเอง เพราะพ่อของลูกเป็นคนเจ้าสำราญ

แม่ว่า “ก็ยังดี  ที่พ่อไม่มีเมียน้อยมาทำให้ช้ำใจ”

วันหนึ่ง พ่อพาผู้หญิงรุ่นลูกพร้อมกับเด็กชายสองคนมาฝากให้แม่ช่วยเลี้ยงดู บอกว่าเป็นลูกเมียของพ่อเอง

แม่ยืนนิ่งเหมือนช็อคอยู่อึดใจ แล้วถลาเข้าไปหาแม่ลูกทั้งสาม แม่กอดเมียน้อย กอดลูกของเธอ น้ำตาไหลพราก สะอื้นว่า “โธ่ ทำไมต้องมาร่วมชะตากรรมกับฉันด้วย”

สองเดือนต่อมา แม่บอกกับเพื่อนแม่ค้าด้วยกันว่า “โชคดีที่ฉันรู้สึกสงสารสามแม่ลูกจับใจ ไม่ได้หึงหวงตบตี วันนี้ฉันจึงได้น้องสาวมาช่วยงานหนึ่งคนและได้ลูกชายมาอีกสองคน พ่อมันเอาลูกเมียมาทิ้งไว้ให้ฉันได้สองเดือนเท่านั้นก็หัวไจวายตายเสียแล้ว

ดีนะที่ฉันไม่หึงหวงไห้เหนื่อยเปล่า”

อันใจคน อลวน สับสนนัก

มิผ่อนพัก รักชังใคร่ ไม่ยอมหยุด

ทำสงคราม ตามชิงช่วง ทวงยื้อยุด

ถึงที่สุด ฉุดไม่ได้ ตายคนเดียว