เตือนคนไม่ให้ฆ่าสัตว์

    มีเพื่อนบ้านแซ่อึ้ง มีนิสัยชอบกินนก ทั้งยังยิงปืนได้ วันหนึ่งขณะที่ฝูงนกกาเหล่าบินกลับรัง กงอี้เจอเขาระหว่างทาง จึงขอให้เขาหาที่นั่งข้างทางแล้วตักเตือนว่า

สิ่งมีชีวิตทั้งหลายล้วนเกี่ยวดองจิตฟ้า         มีคุณต่อโลกบ่งบอกเวลา

สี่ฤดูกาลแปดเทศกาลเสียงตอบรับ             วสันต์คิมหันต์ศารทเหมันต์แต่ละลักษณ์

ชาวนาคนงานค้าขายรู้เวลาทำงาน             สัตว์บกสัตว์ปีกร่วมอารมณ์หนึ่ง

ไม่ได้ทวงขออาหารนุ่งห่มจากคน              วสันต์หิวเหมันต์หนาวมีใครสนิท

อุ้มโอบลูกเหมือนคนดำรงชีพ                  เสาะหากินเหมือนหนีฟืนไฟ

หลบไปหลบมากลัวคนเห็น                      ยังกลัวคนใช้ตาข่ายดัก

เผลอตัวถูกจับเข้ากรงขัง                           ผัวเมียแม่ลูกร้องระงม

แม่ดุเหว่าที่ตายไร้ร่องรอย                        พ่อดุเหว่าอ้างว้างเดียวดาย

ร้องหาเขาลูกโน้นเวียนมาเขาลูกนี้            ไม่คิดกินอาหารเฉกเช่นคน

คุณธรรมห้าสัตว์ก็รู้                                 นกไก่รู้ขันในยามเช้า

ฟ้าเบื้องบนให้กำเนิดชีวิต                        ทำร้ายทลายใช่ใครจมปรัก

หรือตัดลบอายุให้สิ้นลง                           หรือให้ยากจนตลอดชีวิต

ในโลกนี้ตอบสนองไม่รู้กี่มากน้อย            ร่ำรวยมีศักดิ์ด้วยเหตุอันใด

บรรดาพุทธโพธิสัตว์ให้ดูได้                     คนไหนถือตัวไม่เมตตา

เตือนเธอให้เลิกแก้ไขการกระทำ               อย่าให้กายนี้ล่วงสู่หลงไหล

      พูดจบคนแซ่อึ้งก็กราบขอบคุณ จะไม่ลืมพระคุณกงอี้ เมื่อนายอึ้งกลับถึงบ้านก็ปล่อยดุเหว่าหมดกรงขัง ทั้งเผาทิ้งเครื่องดักสัตว์ จุดธูปสาบานต่อพุทธรูปว่าจะไม่ทำลายชีวิตอีก ทั้งยังปล่อยสัตว์ เปลี่ยนแปลงอาชีพ ต่อมาก็ร่ำรวยรุ่งเรือง นี่ก็เพราะกงอี้สงสารคนให้เห็นแก่ชีวิต เป็นขันติที่สามสิบเอ็ด ต่อมาคนก็แต่งกลอนให้

ผู้ใหญ่รักสัตว์ฟ้ายินดี                  สิ่งศักดิ์สิทธิ์สามโลกนี้ต่างเคารพ

พร่ำตักเตือนผู้คนสู่กุศลบก           ชื่อก้องดิลกนามอุโฆษ