ซื้อนาที่ดินขาด ถูกล้ำเขต

    กล่าวคือ วันหนึ่งมีคนแนะนำขายนาให้ส่วนหนึ่ง วันที่นัดโอนนาเนื่องจากเขตนาที่จะโอนติดกับที่นาของคนแซ่กู่ ซึ่งกำลังขัดแย้งกับผู้ขายแซ่อึ้ง คนแซ่อึ้งไม่ยอม กำลังจะบังคับให้คนแซ่กู่สาบาน พอดีกงอี้มาถึงก็ถามสองคนนั้นว่า เคยอ่านคำภีร์ก่ำเอ่งเพียนหรือไม่ กงอี้ชี้ฟ้าดินเป็นประจักษ์พยาน สิ่งศักดิ์สิทธิ์จะตรวจเรื่องราว ผู้ขายที่นาก็จะแย่งเอาส่วนที่ขาดมาให้แก่ข้า อีกฝ่ายก็จะแย่งเอาที่นาไว้ให้คนรุ่นหลัง เรื่องเช่นนี้ไม่ดีแต่คนแซ่กู่ใจอันธพาลถือโอกาสโกงไปประมาณปลูกข้าวได้กว่าหนึ่งเจียะ

     กงอี้ก็ยอมผ่อนปรนไม่ไปทะเลาะเอาคืน จากนั้นมาคนแซ่กู่ก็ได้ใจ ต่อมาก็รุกล้ำที่นาของคนแซ่ลี้ที่อยู่ทางตะวันออก ซึ่งก็เป็นที่ดินที่กงอี้ยอมผ่อนปรนให้ไป ทั้งกู่และลี้ต่างทะเลาะกันจนต้องถึงโรงถึงศาล มีคดีความอยู่นานถึง 3 ปีก็ยังไม่จบ ทั้งสองฝ่ายต่างสูญเสียทรัพย์สิน จึงนำที่นามาขายให้กงอี้ ด้วยกงอี้มีขันติจึงได้ที่ดินทั้ง 3 ครอบครัว กงอี้มักจะพูดกับคนรุ่นหลังว่า การซื้อนาให้ลูกหลานควรต้องได้มาด้วยอย่างโปร่งใส ต้องมีความการุณย์ต่อผู้อื่น จึงจักได้ครองสุขได้นาน ด้วยผ่อนปรนจึงได้ที่นามาหมดเป็นขันติที่ 17 ต่อมาภายหลังคนก็แต่งกลอนให้

ให้ที่นาไถ่หว่านสืบคุณธรรม        แย่งที่นาทำกินย่อมยากจน

ผู้ผ่อนปรนซื้อที่หมดของสามคน   ให้ผู้คนสรรเสริญนานพันปี